United States Navy

Z Wikipedii

Departament Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych
U.S. Department of Navy

Powołano	1798
Nazwę zmieniono	1947
Sekretarz marynarki wojennej USA	Donald Winter
Szef operacji morskich	Gary Roughead
Budżet	(?)
Personel	353,5 tys. personelu wojskowego (2006)
Siedziba	adres: United States Department of Navy 48, N. Rotary Rd Arlington, VA 22211 adres pocztowy: United States Department of Navy 1000 Navy Pentagon Washington, DC 20350-1000 USA telefon centrali: (703) 697-5342 fax 695-5318

Marynarka Wojenna Stanów Zjednoczonych (ang. United States Navy, US Navy) - jeden z rodzajów Sił Zbrojnych Stanów Zjednoczonych, odpowiedzialny za działania na morzu.

Instytucjonalnie zarządza nią Departament Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych (U.S. Department of Navy), kierowany przez cywilnego urzędnika w randze ministra - sekretarza marynarki wojennej (Secretary of Navy), choć od 1947 pozostającego poza ścisłym kierownictwem rządu Stanów Zjednoczonych, tzw. gabinetem (cabinet). Bezpośrednim przełożonym sekretarza marynarki wojennej jest Sekretarz Obrony (Secretary of Defence).

W chwili obecnej (2007) jest najpotężniejszą flotą świata, silniejszą niż wszystkie pozostałe floty świata razem wzięte. Jest jedyną flotą która może bez większego wysiłku prowadzić działania o zasięgu globalnym.

Spis treści 1 Zadania US Navy 2 Siły 2.1 Okręty 2.1.1 Lotniskowce 2.1.2 Uniwersalne okręty desantowe 2.1.3 Okręty podwodne 2.1.4 Krążowniki 2.1.5 Niszczyciele 2.1.6 Fregaty 2.1.7 Okręty desantowe 2.2 Główne bazy US Navy 2.2.1 Atlantyk 2.2.2 Pacyfik 2.3 Ważniejsze związki operacyjne 2.4 Pozostałe dowództwa 3 Historia 4 Źródła 5 Zobacz też 6 Linki zewnętrzne

[edytuj] Zadania US Navy

• Anti-Air Warfare (AAW). AAW obejmuje zwalczanie zagrożeń ze strony broni powietrznych wystrzeliwanych z powietrza, powierzchni bądź tez spod wody.
• Anti-Submarine Warfare (ASW) obejmuje skoordynowana obronę za pomocą sił powietrznych (samolotów, helikopterów i pojazdów bezzalogowych), nawodnych i podwodnych przed atakiem przeprowadzanym spod wody. Z uwagi na niezwykle trudne środowisko działania, przeciwdziałanie temu rodzajowi zagrożeń stanowi jedno z najbardziej trudnych zadań.
• Anti-Surface Warfare (ASUW) przeciwdziałanie zagrożeniom płynącym ze strony wrogich sil nawodnych, za pomocą własnych sił nawodnych, powietrznych i podwodnych, a także służb specjalnych i wywiadowczych.
• Strike Warfare (STW) zadania uderzeniowe przeciwko celom lądowym, przeprowadzane za pomocą lotnictwa bazującego na pokładach lotniskowców, morskich wersji pocisków manewrujących, artylerii okrętowej oraz sił specjalnych
• Amphibious Warfare (AMW) operacje o charakterze desantowym za morza przeprowadzane za pomocą sił morskich i lądowych na wrogie lub potencjalnie wrogie terytorium lądowe. Operacje tego typu angażują wszelkich typów okręty, bronie oraz siły specjalne, a także siły lądowe. Siły morskie odpowiedzialne są w tym przypadku za bezpieczne lądowanie sił powietrznych lub powietrzno-lądowych w drugim rzucie.
• Command and Control Warfare (C2W) zarządzanie i kontrola integruje działania zmierzające do zapewnienia bezpieczeństwa operacyjnego, operacyjne działania pozoracyjne, działania psychologiczne, wojny elektronicznej oraz dezinformacyjne, a także ochronę sił własnych i sojuszniczych przed takimi działaniami ze strony przeciwnika.
• Special Operations. Maritime Special Operations Forces (SOF) morskie siły specjalne zapewniają pośrednie i bezpośrednie wsparcie dla działań zmierzających do opanowania przestrzeni morskiej oraz misji demonstracji siły. Zdolne do działań tajnych siły SOF zapewniają zaawansowany poziom operacji wojskowych, hydrograficznych, rekonesansu, poszukiwań bojowych oraz akcji ratowniczych i dywersyjnych na zapleczu przeciwnika.
• Mine Warfare (MW) operacje zarówno defensywne związane ze zwalczaniem zagrożeń minowych Mine Counter Measures (MCM) jak i ofensywne w tym samym zakresie
• Naval Control of Shipping (NCS). Międzynarodowe operacje morskie wymagają niekiedy określonych form kontroli i koordynacji w danym regionie. Zapewnia to wsparcie dla dowództwa, oraz redukuje zakres niezbędnej obserwacji i rekonesansu, a także ułatwia zarządzanie międzynarodowymi siłami i zapobiega niepotrzebnym działaniom konfrontacyjnym z siłami przeciwnika.

Dla wykonywania tych zadań, Marynarka Wojenna Stanów Zjednoczonych dysponuje 74 okrętami podwodnymi o napędzie atomowym, 12 (z czego jeden, John F. Kennedy w rezerwie) lotniskowcami uderzeniowymi (z tego 10 o napędzie atomowym), 12 uniwersalnymi okrętami desantowymi, 23 krążownikami rakietowymi, 46 niszczycielami, 30 fregatami, 14 dużymi okrętami desantowymi i ponad 100 mniejszymi jednostkami. W 2005 posiadała łącznie 282 większe okręty bojowe. US navy dysponuje również około 4000 samolotami i helikopterami, działającymi z lotniskowców i w ramach skrzydeł ladowych. Służy w niej 353,5 tys. ludzi w służbie czynnej (czerwiec 2006) i 151 tys. w rezerwie (2004). Często współpracuje ze spokrewnionym Korpusem Piechoty Morskiej Stanów Zjednoczonych i ze Strażą Wybrzeża.

[edytuj] Siły

[edytuj] Okręty

[edytuj] Lotniskowce

• 9 typu Nimitz (napęd atomowy, +1 w budowie, ma być gotowy w 2009)
• 1 typu Enterprise (napęd atomowy)
• 1 typu Kitty Hawk (napęd konwencjonalny, ma być wycofany ze służby w 2008-2009)

[edytuj] Uniwersalne okręty desantowe

Okręty United States Navy

A - B - C - D - E - F - G H - I - J - K - L - M - N O - P - Q - R - S - T - U V - W - X - Y - Z

fregaty

fregaty żaglowe

krążowniki

lotniskowce

lotniskowce eskortowe

monitory

niszczyciele

niszczyciele eskortowe

okręty podwodne

okręty desantowe

okręty liniowe

okręty patrolowe

okręty pomocnicze

okręty wojny minowej

pancerniki

sterowce

Przenoszą helikoptery i samoloty pionowego startu AV-8 Harrier. Mają też wbudowany dok w którym mogą przewozić łodzie i poduszkowce desantowe. Okręt przewozi batalion piechoty morskiej.

• 7 typu Wasp (+1 w budowie, planowane wejście do służby w 2008)
• 3 typu Tarawa

[edytuj] Okręty podwodne

Wszystkie okręty mają napęd atomowy.

• 18 typu Ohio - 14 uzbrojone w rakiety międzykontynentalne Trident, 4 przezbrajane obecnie na pociski Tomahawk
• 3 typu Virginia (kolejne okręty w budowie)
• 3 typu Seawolf
• 50 typu Los Angeles

[edytuj] Krążowniki

• 22 typu Ticonderoga

[edytuj] Niszczyciele

• 52 typu Arleigh Burke (stan na lipiec 2008, 10 okrętów w budowie)

[edytuj] Fregaty

• 30 typu Oliver Hazard Perry

[edytuj] Okręty desantowe

• 6 typu Austin (stopniowo wycofywane, stan na 2008)
• 3 typu San Antonio (kolejne w budowie)

[edytuj] Główne bazy US Navy

[edytuj] Atlantyk

• NS Norfolk, Wirginia - 6 lotniskowców, 7 krążowników, 21 niszczycieli, 7 fregat, 12 okrętów podwodnych
• Mayport, Floryda - 1 lotniskowiec, 4 krążowniki, 4 niszczyciele, 9 fregat
• Pascagoula, Missisipi - 2 fregaty
• NSB New London, Connecticut - 14 okrętów podwodnych
• Portsmouth, New Hampshire - 4 okręty podwodne
• NSB Kings Bay, Georgia - 7 okrętów podwodnych

[edytuj] Pacyfik

• Pearl Harbor, Hawaje - 3 krążowniki, 5 niszczycieli, 2 fregaty, 16 okrętów podwodnych
• NB San Diego, Kalifornia - 2 lotniskowców, 6 krążowników, 13 niszczycieli, 5 fregat, 5 okrętów podwodnych
• Everett, Waszyngton - 1 lotniskowiec, 1 niszczyciel, 3 fregaty
• Bremerton, Waszyngton - 1 lotniskowiec, 1 okręt podwodny
• Bangor, Waszyngton - 11 okrętów podwodnych
• Guam - 2 okręty podwodne
• United States Fleet Activities Yokosuka, Japonia - 1 lotniskowiec, 2 krążowniki, 5 niszczycieli, 2 fregaty

[edytuj] Ważniejsze związki operacyjne

• Flota Atlantyku (U.S. Atlantic Fleet), Norfolk, Wirginia, USA
  • II Flota (2nd Fleet), Norfolk, Wirginia, USA
• Flota Pacyfiku (U.S. Pacific Fleet), Pearl Harbor, Hawaje, USA
  • III Flota (3rd Fleet), San Diego, Kalifornia, USA
  • VII Flota (7th Fleet), Yokosuka, Japonia
• Południowe Siły Morskie (U.S. Naval Forces Southern Command - NAVSO), Mayport, Floryda, USA
• Siły Morskie w Europie (U.S. Naval Forces, Europe - NAVEUR), Londyn, Wielka Brytania
  • VI Flota (6th Fleet), Gaeta, Włochy
• Środkowe Siły Morskie (U.S. Naval Forces Central Command - NAVCENT), Manama, Bahrajn
  • V Flota (5th Fleet), Manama, Bahrajn

[edytuj] Pozostałe dowództwa

• Dowództwo Logistyki (The Military Sealift Command) - MSC, Waszyngton, DC, USA
• Dowództwo Edukacji i Wyszkolenia (Naval Education and Training) - CNET, Pensacola, Floryda, USA
• Dowództwo Budownictwa Morskiego (Naval Construction Force - NCF), Norfolk, Wirginia, USA
• Dowództwo Rezerwy Marynarki Wojennej (Naval Reserve Force), Norfolk, Wirginia, USA

[edytuj] Historia

Za początek dziejów floty uważa się akt Kongresu Kontynentalnego 13 października 1775, który zakładał wprowadzenie do służby dwóch okrętów w celu zatrzymywania statków dostarczających broń dla brytyjskich garnizonów w Ameryce. Podczas wojny rewolucyjnej owa Flota Kontynentalna wprowadziła do służby razem około 50 okrętów, z czego najwyżej 20 było w służbie w danym momencie. Największe jednostki były wielkości fregaty. Ta pośpieszenie zaimprowizowana i niedoświadczona siła była śmiesznie mała w stosunku do potęgi ówczesnej floty brytyjskiej. Główne działania morskie przeciwko Brytyjczykom podczas wojny były prowadzone przez flotę sprzymierzonej Francji.

Po zakończeniu wojny Flota Kontynentalna została całkowicie rozwiązana, głównie z powodu trudności finansowych w jej utrzymaniu. Właściwy początek profesjonalnej amerykańskiej marynarki wojennej to akt Kongresu z 1794 wyznaczający fundusze na budowę sześciu nowoczesnych fregat żaglowych. Pierwsze trzy, "United States", "Constellation" i "Constitution", weszły do służby w 1797. Okręty te odznaczyły się podczas wojny brytyjsko-amerykańskiej w latach 1812-1814. Flota amerykańska nie posiadała okrętów liniowych, tak więc starcie z głównymi siłami brytyjskimi nie wchodziło w grę. Za to nowoczesne, szybkie i świetnie zaprojektowane amerykańskie fregaty wygrały kilka pojedynków z fregatami brytyjskimi, co było dużym ciosem dla brytyjskiego prestiżu. Ponadto flota amerykańska z powodzeniem walczyła z okrętami brytyjskimi na wodach śródlądowych jezior Erie, Ontario i Champlain.

Przez prawie cały XIX wiek amerykańska marynarka była mała siłą która nie miała wielu okazji do działań zbrojnych. Wyjątkiem były lata wojny secesyjnej podczas której flota Unii szybko stała się pokaźną siłą, wykorzystującą wiele najnowszych zdobyczy technicznych owego okresu, w tym okręty pancerne klasy monitor (bitwa w zatoce Hampton Roads). Jednak słabość przemysłu Konfederacji (stanów południa) i fakt, że prawie cała flota pozostała wierna Unii podczas wojny spowodowały, że flota amerykańska nie miała prawie żadnych okazji do walki na otwartym morzu z równorzędnym przeciwnikiem. Głównym jej przeznaczeniem była blokada morska wybrzeża stanów południowych. Większość działań odbywała się w pobliżu południowego wybrzeża i na rzece Missisipi, gdzie okręty floty walczyły głównie przeciwko bateriom dział na lądzie. Po zakończeniu wojny flota została ponownie prawie całkowicie zdemobilizowana.

Przez następne lata flota była niezwykle słaba, słabsza nawet niż floty niektórych krajów Ameryki Łacińskiej. Był to okres całkowitej dominacji floty brytyjskiej na oceanach świata, podczas którego Stany Zjednoczone, tak jak wiele innych krajów, nie widziały powodu do budowania nowoczesnych okrętów. Sytuacja zaczęła się zmieniać po 1880 kiedy rozwój potęgi przemysłowej Stanów Zjednoczonych umożliwił budowę potężnej floty, mogącej na dłuższą metę dorównać flocie brytyjskiej. Budowano zwłaszcza okręty nowych klas: pancerniki i krążowniki. Przy końcu XIX wieku flota amerykańska urosła na tyle, by bez większego trudu pokonać flotę hiszpańską podczas wojny amerykańsko-hiszpańskiej (bitwa pod Santiago de Cuba). W latach 1907-1909 Wielka Biała Flota złożona z amerykańskich pancerników okrążyła świat demonstrując rosnącą potęgę morską Stanów Zjednoczonych.

W następnych latach rozwój był jeszcze szybszy, a podstawową siłą bojową stały się nowe pancerniki - drednoty. W 1917, w momencie przystąpienia Stanów Zjednoczonych do I wojny światowej, flota amerykańska prawie dorównywała potęgą flocie brytyjskiej. W latach powojennych ta równowaga została formalnie ustanowiona przez postanowienia Traktatu Waszyngtońskiego i utrzymała się prawie do wybuchu II wojny światowej. Po 1939 rozpoczęto gigantyczny na owe czasy program budowy okrętów wojennych, który w przeciągu kilku lat przekształcił flotę amerykańską w najpotężniejszą flotę świata.

Japoński atak na bazę amerykańskiej floty w Pearl Harbor na Hawajach zapoczątkował udział floty amerykańskiej w wojnie. Walki z siłami Japonii na Pacyfiku w latach 1941-1945 stanowiły największe wydarzenia w historii floty. Decydujące znaczenie odgrywały w nich lotniskowce. Okręty amerykańskie walczyły również na Atlantyku i Morzu Śródziemnym przeciwko siłom Niemiec i Włoch, a także incydentalnie Francji rządu Vichy.

Po 1945 nowym konkurentem floty amerykańskiej stała się flota ZSRR, która począwszy od lat 60. stała się groźnym przeciwnikiem, choć mimo starań nigdy nie była w stanie dorównać flocie amerykańskiej. Po rozpadzie ZSRR w 1991 wartość bojowa floty rosyjskiej spadła do bardzo niskiego poziomu, gwarantując flocie amerykańskiej dominację na oceanach świata na przełomie XX i XXI wieku.

Charakterystyczna cecha floty amerykańskiej jest ogromny stopień innowacyjności, zwłaszcza w zakresie stosowanych w budowie okrętów technologii, co w ścisły sposób związane jest z bardzo innowacyjnym charakterem amerykańskiej gospodarki, a jednocześnie umożliwia osiąganie przewagi bojowej nad potencjalnymi bądź faktycznymi przeciwnikami.

[edytuj] Źródła

US Navy Ships: Introduction (en)

[edytuj] Zobacz też

• VI Flota Stanów Zjednoczonych

[edytuj] Linki zewnętrzne

• strona US Navy

W pracy wyzywali mnie od najgorszych

Koledzy obmacywali mnie w pracy i zmuszali do oglądania pornograficznych zdjęć - opowiada pracownica kieleckiej firmy. Teraz sprawą zajmuje się prokuratura

Nauczyciel z awansem, ale bez chęci

W szkole, która zatrudnia najlepiej opłacanych nauczycieli dyplomowanych, uczniowie mają gorsze wyniki niż tam, gdzie pracują nauczyciele gorzej wykwalifikowani - alarmuje NIK.

Dzieci samotne w sieci

Niewielu dorosłych boi się pedofilów czyhających na dzieci w internecie - wynika z badań CBOS i portalu Gazeta.pl.

Polski ślad więzień CIA

W Polsce istniał tajny ośrodek CIA - tej treści notatkę wywiadu poznało w 2006 r. trzech urzędników rządu PiS: Ziobro, Kaczmarek i Wassermann. Czy ośrodek służył Amerykanom jako więzienie dla terrorystów z al Kaidy? Sprawdza to prokuratura

PiS pożegna się z kilkoma uczestnikami szkolenia w Sierakowie

Sekretarz generalny PiS Jarosław Zieliński powiedział, że jego ugrupowanie zrezygnuje ze współpracy z osobami, które przewodziły w "niegodnych zachowaniach" na szkoleniu młodzieżówki partii w Sierakowie pod Poznaniem. Według niego, będzie to kilka osób.

Rząd o tekście dziennik.pl: to głupi dowcip gazety, która chce być cytowana

Zdaniem ministra w kancelarii premiera Rafała Grupińskiego, nie ma groźby zerwania koalicji PO-PSL. Również szef gabinetu politycznego premiera Sławomir Nowak zaprzeczył, by PO postawiła jakiekolwiek ultimatum PSL. Portal dziennik.pl poinformował w czwartek wieczorem, że "nieoficjalnie dowiedział się, iż" Platforma grozi PSL zerwaniem koalicji. Według portalu, PO stawia ludowcom ultimatum: albo poprą pakiet ustaw, albo nastąpi koniec koalicji. O tym, miał - według dziennika.pl - zdecydować czwartkowy zarząd.

Prezydent: Szczególna sytuacja Polski w UE jest nie do pozazdroszczenia

Prezydent Lech Kaczyński w czasie spotkania z ambasadorami mówiąc o stosunkach panujących w Unii Europejskiej, stwierdził, że istnieje właściwie dyrektoriat dwóch państw - Berlina i Paryża, a " szczególna sytuacja Polski w Unii jest w jakimś sensie nie do po zazdroszczenia". Prezydent podkreślił, że naszemu krajowi zależy na dobrych stosunkach z Rosją, ale Polska nie może być niczyją strefą wpływów. Prezydent przyznał też, że jest zaniepokojony relacjami między Polską a Niemcami.

Jak policjanci studentów legitymowali

- Rozbieraj się, do naga! - usłyszał we wtorek wieczorem student politechniki od policjanta. 21-latek miał się rozebrać w otwartym radiowozie, bo mundurowy i jego koledzy stwierdzili, że chłopak „wyglądał podejrzanie”

Jasiński: PO się odgrywa, najpierw Ziobro, teraz ja

B. minister skarbu w rządzie PiS Wojciech Jasiński uważa, że wniosek PO o postawienie go przed Trybunałem Stanu ma charakter czysto polityczny i jest kolejnym etapem "rozgrywki PO przeciwko opozycji parlamentarnej".

Policja chce zatrzymać kiboli w aresztach

Są wnioski do sądów o areszt dla 8 kibiców, zatrzymanych po wtorkowych burdach przed meczem Legii i Polonii Warszawa. Stołeczne prokuratury wykonywały w czwartek czynności wobec 689 zatrzymanych. Większości zarzucono czynny udział w zbiegowisku o charakterze chuligańskim. Jak podała Komenda Stołeczna Policji, 676 z zatrzymanych postawiono zarzuty. Wobec 454 osób zastosowano tzw. zakaz stadionowy, a 368 kibiców otrzymało dozór policyjny. 235 zatrzymanych dobrowolnie poddało się karze. Wobec 12 innych decyzje jeszcze nie zapadły.