Organizacja Bojowa PPS

Z Wikipedii

Organizacja Bojowa Polskiej Partii Socjalistycznej (OB PPS) - utworzona przez Polską partię Socjalistyczną w kwietniu 1904, grupa zbrojna mająca na celu ochranianie działalności rewolucyjnej PPS, jej demonstracji i spotkań. Przeprowadzała też szereg akcji zbrojnych, likwidując funkcjonariuszy i współpracowników rosyjskich władz okupacyjnych Królestwa Polskiego, dokonując licznych ekspropriacji na potrzeby działalności niepodległościowej.

Spis treści 1 Historia organizacji 1.1 Organizacja Spiskowo Bojowa PPS 1.2 Powstanie Organizacji Bojowej 1.3 Organizacja Bojowa po rozłamie w PPS 2 Niektóre akcje Organizacji Bojowej PPS 3 Członkowie OB PPS 4 Przypisy 5 Bibliografia

[edytuj] Historia organizacji

Pierwsze grupy zbrojne powstały w kwietniu 1904 roku w Warszawie pod nazwa Koła Bojowe Samoobrony Robotniczej. Pierwsza grupa samoobrony powstała w kwietniu 1904 r. w Warszawie z inicjatywy Wacława Brokowskiego ps. Burza. Na polecenie Centralnego Komitetu Robotniczego PPS pierwsze koła w Warszawie utworzył Bolesław Berger ps. Kuroki. Zwerbował on ok. 50 osób ze środowisk robotniczych. Pierwszym wystąpieniem zbrojnym organizacji była akcja na Placu Grzybowskim 13 listopada 1904 roku. Przeprowadzano także ataki szpicli oraz stanowiły ochronę manifestacji. Pośród 71 wystapień grup samoobrony w 1904 r. 46 dotyczyło zbrojnego zabezpieczenia manifestacji.^[1] W trakcie manisfestacji 24 grudnia 1904 r. w Radomiu, w obronie sztandaru PPS poległ Wiktor Cymerys-Kwiatkowski, zaś 15 stycznia 1905 r. w Łodzi rownież w obronie sztandaru zginął Tomasz Księżczyk^[2] z KBSR.

Do końca lutego 1905 r. funkcjonowało 10 "dziesiątek" bojowych w Warszawie (oraz "dziesiątka" centralna), 10 "dziesiątek" w guberni piotrkowskiej (Zagłębie Dąbrowskie - 2, Częstochowa-Zawiercie - 3, Łódź-4, łódzkie-1). Po dwie "dziesiątki" w guberni lubelskiej, radomskiej, kaliskiej i warszawskiej oraz po jednej "dziesiątce" w guberni płockiej, suwalskiej, grodzieńskiej, kieleckiej, siedleckiej i kijowskiej. W stadium organizacji były grupy w guberni mińskiej, łomżyńskiej i wileńskiej. Ponadto funkcjonowały laboratoria organizacji w Warszawie i Galicji.

[edytuj] Organizacja Spiskowo Bojowa PPS

Na VII Zjeździe PPS w 5 lutego 1905 r. powołano Organizację Spiskowo-Bojową PPS. Akcjami zbrojnymi kierował powołany w marcu 1905 Wydział Spiskowo-Bojowy CKR,którym w od marca 1905] r. kierowali Aleksander Prystor, Walery Sławek, Zofia Wortman-Posner i Szymon Posner. Do wykonawczego kierowania OSB powołano Zagraniczną Komisję Konspiracyjną w składzie Aleksander Sulkiewicz, Józef Piłsudski i Maksymilian Horwitz-Walecki. Od lutego 1905 r. kierownictwo Wydziału Spiskowo-Bojowego objął Aleksander Prystor ps. Rafał, Katajama. Zgodnie z przyjętą koncepcją organizacja podzielona była na "dziesiątki", Dziewięć bezpośrednio podlegało wydziałowi, a na ich czele stali "starszy" oraz "dowódca" mianowany przez Wydział. W lokalnych "dziesiątkach" (zwanych też "technicznymi") kierowali nimi "dziesiętnicy" wybierani przez członków "dziesiątki".

Pierwsze "dziesiątki" bojowe z inicjatywy Bolesława Bergera utworzyli w Warszawie Stefan Okrzeja ps. Witold oraz Bronisław Żukowski ps. Harakiri. W ciągu 1905 r. komitety PPS utworzyły ok. 90 lokalnych kół bojowych "dziesiątek". W Warszawie funkcjonowało 18 "dziesiątek" (9 kół podporządkowanych Wydziałowi oraz 9 lokalnych}. W kraju zorganizowano do pażdziernika 1905 r. ok. 90 "dziesiatek" (najwięcej w guberni piotrkowskiej - 30, guberni radomskiej - 13 oraz guberni lubelskiej - 6). W składzie lokalnych dziesiątek funkcjonowało 5 dziesiątek bojowych zorgabizowanych przez Żydowski Komitet PPS, oraz jedna centralna. W Organizacji Spiskowo-Bojowej PPS od lutego do października 1905 r. walczyło 1345 bojowców^[3].

18 czerwca 1905 r. Rada Partyjna PPS postanowiła podporządkować organizację, okręgowym komitetom robotniczym, wydział miał zaś opracowywać taktykę walki, rozbudowywać technikę bojową oraz organizować zamachy na wysokich urzedników carskich. Na przełomie lata i jesieni 1905 r. dotychczasowa OS-B PPS została częściowo rozbita masowymi aresztowaniami. Aresztowano m.in. Walerego Sławka.

[edytuj] Powstanie Organizacji Bojowej

Na posiedzeniu II Rady Partyjnej PPS w Mińsku Litewskim 15 października 1905 r. Organizacja Spiskowo Bojowa PPS została przekształcona w Organizację Bojową PPS (zwaną również Centralną Bojówką). Szefem Wydziału Bojowego mianowano Józefa Piłsudskiego, członkami Wydziału zostali również: Aleksander Prystor, Aleksander Sulkiewicz, Mieczysław Mańkowski, Władysław Dehnel. Kilka miesięcy później po ustąpieniu Prystora, Sulkiewicza i Mańkowskiego do Wydziału weszli: Walery Sławek, Mieczysław Dąbkowski oraz Józef Montwiłł-Mirecki. Na wniosek Piłsudskiego od 1905 r. zreformowano strukturę organizacji. Podstawą była "piątka" bojowa. Trzy "piątki" stanowiły "oddział" na czele którego stał instruktor "oddziałowy", kilka "oddziałów" stanowiło "okręg". Funkcjonowało siedem okręgów:

• warszawski - okręgowiec: Kazimierz Sosnkowski;
• północny (Płock) - okręgowiec: Włodzimierz Hellmann;
• południowy (Radom-Kielce) - okręgowiec: Józef Grzecznarowski;
• zagłębiowski - okręgowcy: Feliks Tor a następnie Stanisław Hempel;
• zachodni (Łódź) - okręgowcy: Rajmund Jaworowski, Tomasz Arciszewski a następnie Józef Montwiłł-Mirecki i Franciszek Lipiński.
• wschodni (Lublin-Siedlce) - okręgowiec Mieczysław Mańkowski.

W składzie Organizacji Bojowej na ternie Królestwa Polskiego walczyło 87 "piątek" w 27 oddziałach. Liczebność OB PPS szacowano na 750 - 840 bojowców. Z powodu ostrego niedoboru ludzi z wyszkoleniem wojskowym w listopadzie 1905 r. stworzono w Krakowie konspiracyjną szkołę instruktorów bojowych. Jej komendantem został Władysław Jaxa-Rożen, ale faktyczne kierownictwo nad szkołą sprawował Józef Piłsudski. W pierwszym kursie uczestniczyło całe kierownictwo Wydziału Bojowego z Piłsudskim na czele oraz inni wyróżniający się działacze Organizacji Bojowej. Niektórzy słuchacze byli na nim jednocześnie wykładowcami (np. Józef Piłsudski, Mieczysław Dąbkowski, Władysław Jaxa-Rożen, Tomasz Arciszewski). Do czerca 1906 w szkole wykształcono ok 120-140 instruktorów.

Obok OS-B PPS przez pewien czas funkcjonowała Organizacja Techniczno-Bojowa PPS (zwana potocznie milicją ludową, milicją robotniczą, lokalnymi oddziałami bojowymi), w październiku 1906 r. połączona została z OB PPS. Były to lokalne oddziały PPS zorganizowane wokół komitetów lokalnych i okręgowych.

W czerwcu 1906 r. na posiedzeniu Rady partyjnej zniesiono Centralną Bojówkę i połączono ją z Organizacją Techniczno-Bojową w jednolitą Organizację Bojową PPS. W skład zreorganizowanego Wydziału Bojowego weszli: Mieczysław Mańkowski, Józef Montwiłł-Mirecki, Aleksander Prystor, Włodzimierz Hellmann i Władysław Dehnel. Zreorganizowana OB PPS działała w trzynastu okręgach bojowych. W oddziałach walczyło 3089 bojowców, 499 starszych instruktorów i okręgowców oraz 742 centralnych i terenowych techników bojowych^[4] Do największych organizacji należały:

• Warszawa - 134 instruktorów, 195 techników, 158 "piątek" w 53 oddziałach bojowych;
• Łódź i okręg łódzki - 7 instruktorów, 12 techników, 16 "piątek" w 5 oddziałach bojowych; ponadto w Milicji PPS (dawna OT-B która nie weszła do OB) 92 instruktorów, 110 techników i 96 "dziesiątek" bojowych;
• Gubernia radomska - 46 instruktorów, 72 techników, 60 "piątek" w 20 oddziałach bojowych;
• Zagłębie Dąbrowskie - 53 instruktorów, 78 techników, 50 "piątek" w 17 oddziałach bojowych;

Ponadto funkcjonowała szkoła w Krakowie oraz kursy bojowe w Warszawie i Łodzi, laboratoria w Warszawie, Zagłębiu Dąbrowskim i Lwowie. Dal przerzutu broni zorganizowano specjalne Biuro Transportu we Lwowie i w Paryżu.

[edytuj] Organizacja Bojowa po rozłamie w PPS

W wyniku sporów wobec roli Organizacji Bojowej podczas IX Zjazdu PPS w Wiedniu 19 września 1906 r. doszło do rozłamu w w Polskiej Partii Socjalistycznej w 1906 Spór toczył się na tle charakteru i podporządkowania bojówki (Piłsudski postrzegał ją jako autonomiczną wobec PPS, podporządkowaną sobie formację powstańczą) oraz programu niepodległościowego partii. Duża część członków Organizacji Bojowej przeszła do PPS-Frakcja Rewolucyjna, gdzie utworzono analogiczny oddział bojowy OB PPS Frakcji Rewolucyjnej oraz nową formację pod nazwą Milicja Robotnicza (o charakterze samoobrony). PPS-Lewica po rozłamie utworzyła własną bojówkę pod nazwą Milicja Partyjna, która dokonywała zamachów na policjantów i prowokatorów (głównym organizatorem był członek OB PPS Stanisław Hempel). W tym czasie Milicja liczyła 81 instruktorów oraz 566 w "piątkach" bojowych. Najsilniejszą strukturą była Łódź (80 "piątek" bojowych, wobec 8 w Warszawie). Jednak po I Zjeździe PPS-Lewicy w 1908 r. postanowiono zaniechać planowej działalności zbrojnej.

Zgodnie z nową strukturą PPS-Frakcja Rewolucyjnaokreślono, że Wydział Bojowy OB PPS (Frakcja Rewolucyjna) wyłaniany jest przez Zjzad Partii. Wydział kierował sztabem i Biurem Centralnym. Biuro Centralne organizowało oragnizowało pracę okręgowych biur bojowych (na czele z "okręgowcem"), któremu podlegały dzielnice bojowe. W skład dzielnicy wchodziły oddziały bojowe (po trzy na dzielnicę). Każdy ddział skladał się z trzech "szóstek" bojowych, na czele których stał "starszy".

Wydział Bojowy PPS-Frakcja Rewolucyjna tworzyli: Józef Piłsudski, Władysław Dehnel, Mieczysław Mańkowski. W sierpniu 1907 r. aresztowani zostali Mańkowski i Dehnel. Na ich miejsce weszli: Józef Montwiłł-Mirecki i Tomasz Arciszewski. Po aresztowaniu Montwiłł-Mireckiego na jego miejsce wszedł Włodzimierz Hellmann (aresztowany przejściowo od lutego 1909 r. do 1910 r.), a wiosną 1908 r. do Wydziału wszedł dodatkowo Edward Gibalski. Siły Organizacji Bojowej PPS-Frakcji Rewolucyyjnej i Milicji Robotniczej liczyły w 1907 r. 3.190 bojowców (z czego w Warszawie - 381 bojowców, Łodzi - 151, Zagłębiu Dąbrowskim - 122, guberni radomskiej -178).

W 1907 roku nastąpiły masowe aresztowania w szeregach organizacji, nasiliły się przypadki demoralizacji i zdrady. Jednak według danych partyjnych, Organizacja Bojowa w samym 1907 r. zabiła w zamachach 181 żołnierzy, policjantów, szpicli i prowokatorów. Dokonano również 92 zamachy celem zdobycia środków^[5].

W 1908 r. walczyło 388 bojowców w OB PPS-FR oraz 548 w Milicji Robotniczej. W 1908 roku Piłsudski przeniósł działalność organizacji do Galicji tworząc tam w czerwcu 1908 r.Związek Walki Czynnej, mający stanowić szerszą, ponadpartyjną organizację przygotowującą kadry przyszłego Wojska Polskiego. Strategia wobec budowy ZWC spowodowała konflikt pomiędzy CKR PPS (w tym Piłsudskim), a Wydziałem Bojowym (Tomasz Arciszewski, Edward Gibalski, Włodzimierz Hellmann, Mieczysław Mańkowski). Przedstawiciele Wydziału Bojowego dążyli do zwiększenia nadzoru nad ZWC oraz odrodzenia Organizacji Bojowej w zaborze rosyjskim. Jednak Rada Partyjna PPS w kwietniu 1910 r. zaleciła zredukowanie działań Organizacji Bojowej. W 1909 OB PPS praktycznie przestała funkcjonować na terenie zaboru rosyjskiego. Lotne Oddziały Bojowe PPS Frakcji rewolucyjnej skupiały w latach 1908 - 1911 112 bojowców skupionych w doddziłach w Galicji. W 1910 r. działało 77 członków OB PPS. Ostatnią akcję oddziały bojowe PPS przeprowadziły w 1911 r. pod Turkiem.

W lipcu 1910 r. Józef Piłsudski w czasie wykładów w Centralnej Szkole PPS stwierdził, iż "Obecny stan Organizacji Bojowej jest taki, że odbudowanie jej na dawnych podstawach jest niemożliwe:^[6] Spór wokół Związku Walki Czynnej zaowocował ustąpieniem członków Wydziału Bojowego z funkcji w czerwcu 1911 r., co doprowadziło do sporów wewnątrz PPS i przejściowego wyodrębnienia PPS-Opozycji.

[edytuj] Niektóre akcje Organizacji Bojowej PPS

W róznych okresach funkcjonowania OB PPS osłaniała zbrojnie demonstracje, wykonywała wyroki śmierci, wydane przez PPS na przedstawicieli rosyjskich władz okupacyjnych i agentów carskiej Ochrany. Pozyskiwano również środki na dalszą działalność konspiracyjną oraz dezorganizowano działalnosc urzedów carskich. W tym celu rozbijano rosyjskie urzędy skarbowe, napadano na konwoje i pociągi z pieniędzmi.W latach 1904-1907 przeprowadziła ponad 2 500 akcji. W 1906 Organizacja Bojowa PPS dysponowała 1 400 pistoletami z 200 000 nabojów i 300 sztyletami, przemyconymi z Galicji. Utworzono też sieć tajnych magazynów broni, działały liczne laboratoria, gdzie budowano bomby i granaty. Do najsłynniejszych akcji należały:

• Zbrojne osłanianie demonstracji na Placu Grzybowskim w Warszawie, 13 listopada 1904 (chorąży sztandaru Stefan Okrzeja);
• Zbrojne osłanianie demonstracji w Radomiu - 24 grudnia 1905 r. w obronie sztandaru PPS poległ Wiktor Cymerys-Kwiatkowski (zdążył przed śmiercią zastrzelić płk. Bułatowa dowódcę 26 mohylewskiego pułku piechoty),
• Zbrojne osłanianie demonstracji w Łodzi - 15 stycznia 1905 r. w obronie sztandaru zginął Tomasz Księżczyk; (15 kwietnia 1905 dokonano udanego zamachu na komisarza Szatałowicza, który zastrzelił Księżczyka);
• Zamach bombowy na XII Cyrkuł policji na Pradze - 26 marca 1905 (Stefan Aleksander Okrzeja);
• Zamach na oberpolicjanta Karla Nolkena 26 marca 1905 (Bronisław Żukowski);
• zamach na Generał-Gubernatora Warszawskimego Konstantina Masymowicza - 19 maja 1905 r. (Tadeusz Dzierzbicki) - zamach nie spowodował śmierci, ale guberntor przeniósł się do twierdzy Modlin.
• Zamach na policmajstra siedleckiego Szewdera - 22 maja 1905 r. (Tytus Bobrowski);
• Udział wszytkich oddziałów łódzkich w powstaniu łódzkim" (czerwiec 1905 r.). Spośród 156 zabitych, 56 było członkami Organizacji Spiskowo-Bojowej);
• Napad na kasę powiatową w Wysokiem Mazowieckiem, gdzie zdobyto około pół mln rubli - 26 grudnia 1905
• Zamach na szefa policji w Królestwie Polskim gen.Markgrafskiego - 2 sierpnia 1906 r. (Tomasz Arciszewski).
• Krwawa środa 15 sierpnia 1906, seria zamachów na 80 urzędników rosyjskich, odpowiedzialnych za represje;
• Atak na pociąg pod Herbami 28 grudnia 1906
• Uwolnienie dziesięciu więźniów z Pawiaka (1906) - uwolnienie dziesięciu skazanych na śmierć bojowców PPS przez oddział pod dowództwem Jana Gorzechowskiego - "Jura" przebrany w mundury carskiej żandarmerii;
• Zamach na generał-gubernatora warszawskiego Gieorgija Skałona 18 sierpnia 1906; (Wanda Krahelska)
• napad na pociąg z pieniędzmi pod Rogowem 8 listopada 1906 (dowódcy: Józef Montwiłł-Mirecki i Jan Kwapiński)
• Akcja na pociąg pod Sławkowem (25 października 1907 (dowódca: Tomasz Arciszewski);
• Akcja na kasę pocztową transportowaną do Ostrowca Sw. 28 listopada 1907 r. (dowódca: Edward Gibalski)
• Akcja na pociąg pocztowy pod Tumlinem 25 lutego 1908 r. (dowódca: Edward Gibalski);
• Akcja pod Bezdanami 26 września 1908 (Józef Piłsudski, Walery Sławek, Aleksander Prystor, Tomasz Arciszewski).

[edytuj] Członkowie OB PPS

Na 7631 zidentyfikowanych przez historykow nazwisk członków Organizacji Bojowej PPS, 280 osób skazano na karę śmierci, zaś 747 na katorgę (w tym osoby, którym zamieniono karę smierci na katorgę). W latach 1904 - 1907 aresztowano łącznie 2739 bojowców^[7]. Do najwybitniejszych i najsłynniejszych należeli:

• Tomasz Arciszewski
• Józef Andersz - stracony 8 grudnia 1907 r. na stokach Cytadeli. Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Niepodległości z Mieczami;
• Henryk Baron - stracony 9 maja 1907 r. na stokach Cytadeli; Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Niepodległości z Mieczami.
• Wiktor Cymerys-Kwiatkowski - poległ 24 grudnia 1904 r. w Radomiu. Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Niepodległości z Mieczami;
• Tadeusz Dzierzbicki - zginął od wybuchu bomby w czasie aresztowania 19 maja 1905 r. Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Niepodległości z Mieczami
• Edard Gibalski
• Jan Jur-Gorzechowski - odznaczony Krzyżem Niepodległości z Mieczami;
• Józef Grzecznarowski - w 1907 zesłany na katorgę. odznaczony Krzyżem Niepodległości z Mieczami;
• Wanda Krahelska
• Jan Kwapiński - skazany w dniu 6 grudnia 1907 r. na karę śmierci, zamienioną na 15 lat katorgi;
• Józef Montwiłł-Mirecki - stracony 9 października 1908 stokach Cytadeli; Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Niepodległości z Mieczami.
• Stefan Okrzeja - stracony 21 lipca 1905 r. Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Niepodległości z Mieczami.
• Aleksander Prystor
• Stanisław Werner - stracony 20 grudnia 1906 r. w Radomiu. Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Niepodległości z Mieczami.
• Bolesław Ostrowski
• Walery Sławek - - odznaczony Krzyżem Niepodległości z Mieczami;
• Kazimierz Sosnkowski
• Stanisław Sitek

Przypisy

[edytuj] Bibliografia

• Potkański W., Odrodzenie czynu niepodległościowego przez PPS w okresie rewolucji 1905 roku, Warszawa 2008 ISBN 978-83-7181-527-0
• J. Wojtasik, Polskie szkolnictwo wojskowe w dobie porozbiorowej cz.2, Biuletyn Akademii Obrony Narodowej nr 3/2001 [1]
• W. Brzozowski, "Oddział Lotny Wojsk Polskich (1914-1915)" '"Niepodległość"' T XIX z.3, 1939.
• Arciszewski T., "Pogotowie Bojowe PPS 1917-1918" w Kronika Ruchu Rewolucyjnego w Polsce 1938 nr 4.
• Jan Krzesławski, Przed i po Grzybowie, w: "Kronika Ruchu Rewolucyjnego w Polsce" Nr 3 z 1935 r.
• Pająk J., Organizacje bojowe partii politycznych w Królestwie Polskim 1904-1911, Warszawa 1985ISBN 83-05-11403-1
• Cołkoszowa L., Organizacja Bojowa PPS, "Robotnik" (Londyn) z 1955 r.

Wyjazdowe obrady klubu PO: wraca sprawa Staroń

Podczas wyjazdowego posiedzenia klubu PO w miejscowości Ossa k. Rawy Mazowieckiej Lidia Staroń czyniła wyrzuty kolegom, że nie wsparli jej po publikacji "Rzeczpospolitej". Gazeta napisała, że Staroń zarobiła kilkaset tysięcy zł, bo ustawa, nad którą pracowała, pozwoliła jej uwłaszczyć lokal usługowy. Donald Tusk - relacjonuje zastrzegający anonimowość uczestnik obrad - poparł Staroń, natomiast Zbigniew Chlebowski nie zabrał głosu.

Pierwsza ofiara mrozu. Mężczyzna znaleziony na Podkarpaciu

45-letni mężczyzna jest najprawdopodobniej pierwszą tegoroczną ofiarą mrozów na Podkarpaciu. Policjanci wyjaśniają dokładne przyczyny śmierci mieszkańca Trzebuski. Mężczyznę znaleziono niespełna sto metrów od jego domu. Wiele wskazuje na to, że zmarł w wyniku wychłodzenia organizmu.

Pacelt do dymisji, dostanie nowe zadania

Ostrowiecki poseł Platformy Obywatelskiej Zbigniew Pacelt zostanie odwołany ze stanowiska wiceministra sportu. Teraz będzie odpowiadał za przygotowania reprezentacji Polski do igrzysk w Londynie.

Osiedlowy zespół ukradł sprzęt Acid Drinkers

Policjanci odzyskali sprzęt muzyczny należący do zespołu Acid Drinkers. Złodziejami okazali się 17-letni Jakub K. i 18-letni Paweł K., członkowie osiedlowego zespołu z Ełku. Za kradzież odpowiedzą przed sądem. Grozi im nawet pięć lat więzienia.

Pijany policjant spowodował kolizję

26-letni pijany policjant spowodował w sobotę w Elblągu kolizję. Funkcjonariusz, który miał w wydychanym powietrzu 2,5 promila alkoholu, straci pracę. Czeka go także sprawa karna - poinformowała Justyna Grzeczka z elbląskiej policji.

Drugie podejście PO do ustawy o mediach

PO wraca do rozmów z lewicą o zmianach w mediach. W przyszłym tygodniu politycy Platformy maja wyłożyć na stół nowy projekt ustawy medialnej - dowiedział się "Dziennik".

PiS zaniepokojone sprawą posłów Sejmu Litwy z Kartą Polaka

PiS jest zaniepokojone sprawą posłów litewskiego Sejmu posiadających Kartę Polaka. Dwóm z trzech posłów AWPL grozi utrata mandatu litewskiego posła z powodu przyjęcia przez nich Karty, co budzi na Litwie kontrowersje.

Ojciec, gdy wypił, znęcał się nad córką

Ojciec nadużywał alkoholu. Gdy był pijany, bił córkę drewnianą listewką. Dziewczynka opowiedziała o tym opiekunce ze świetlicy osiedlowej. Ta o sprawie zawiadomiła policję. 47-letniego Arkadiusza L. zatrzymano. Miał prawie promil alkoholu we krwi. Został aresztowany na trzy miesiące.

Kaczyński: Pokażemy inne przypadki pijanych posłów w Sejmie

- PiS nie będzie podejmował żadnych decyzji w sprawie Elżbiety Kruk - powiedział Jarosław Kaczyński. Posłanka w czasie wczorajszych porannych głosowań w Sejmie chwiała się na nogach i niewyraźnie mówiła.

Zawieje i zamiecie na południu, dużo śniegu na północy

Zawieje i zamiecie śnieżne mogą nękać aż do jutrzejszego popołudnia całe południe Polski. na północy, nad Bałtykiem pada i ma padać śnieg. Jak zapowiada Instytut Meteorologii i Gospodarki Wodnej w ciągu doby może tam spaść nawet 20 centymetrów śniegu.