Ostrzeszów

Z Wikipedii

Współrzędne: 51°24' N 18°00' E51.4 18 (Ostrzeszów)

Ostrzeszów
Herb Ostrzeszowa Flaga Ostrzeszowa
Województwo	wielkopolskie
Powiat	ostrzeszowski
Gmina  - rodzaj	Ostrzeszów miejsko-wiejska
Burmistrz	Stanisław Wabnic
Powierzchnia	12,18 km²
Położenie	51° 24' N 18° 00' E
Ludność (2007)  • liczba ludności  • gęstość	14 416[1] 1 188[1] os./km²
Strefa numeracyjna (do 2005)	62
Kod pocztowy	63-500
Tablice rejestracyjne	POT
Położenie na mapie Polski Ostrzeszów
TERC10 (TERYT)	4304018074
Miasta partnerskie	Stuhr Drohobycz Miśnia
Urząd miejski3 ul. Zamkowa 31 63-500 Ostrzeszów tel. 62 732-06-00; faks 62 732-06-01
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Strona internetowa miasta

Ostrzeszów (niem. Schildberg) – miasto w województwie wielkopolskim, na Wale Trzebnickim, siedziba gminy Ostrzeszów i powiatu ostrzeszowskiego, 14 416 mieszk. (2007). W latach 1975-1998 miasto administracyjnie należało do woj. kaliskiego. Powiat ostrzeszowski przywrócono 1 stycznia 1999 roku.

Miasto jest położone na skraju Wału Trzebnickiego w jego części zwanej Wzgórzami Ostrzeszowskimi, ok. 25 km na południe od Ostrowa Wielkopolskiego.

Według danych z 31 grudnia 2004, miasto miało 14 490 mieszkańców.

Spis treści 1 Komunikacja 2 Historia 2.1 Potop szwedzki 2.2 Okres zaborów 2.3 Okupacja hitlerowska 2.3.1 Wojna obronna 2.3.2 Przebieg okupacji hitlerowskiej 2.3.3 Obozy jenieckie w Ostrzeszowie 2.3.4 Wyzwolenie 3 Zabytki 3.1 Zamek kazimierzowski (XIV w.) 3.2 Klasztor pobernardyński (XVII w.) 3.3 Kościół pw. św. Mikołaja (XVIII w.) 3.4 Późnogotycki kościół p.w. Matki Boskiej Wniebowziętej (kościół farny) 3.5 Inne zabytki 4 Znane osoby związane z Ostrzeszowem 5 Przyroda 6 Sport 7 Edukacja 8 Kościoły i związki wyznaniowe 9 Przypisy 10 Bibliografia 11 Linki zewnętrzne

[edytuj] Komunikacja

W Ostrzeszowie krzyżują się drogi krajowe i wojewódzkie:

• 11 i planowana S11 Kołobrzeg – Piła – Poznań – Ostrów – Ostrzeszów – Lubliniec – Bytom
• 444 Ostrzeszów – Odolanów – Sulmierzyce – Krotoszyn
• 449 Syców – Ostrzeszów – Grabów nad Prosną – Błaszki

Znajduje się tutaj także węzeł linii kolejowych:

• Kołobrzeg – Ostrzeszów – Lubliniec
• nieczynna Ostrzeszów – Grabów nad Prosną – Namysłaki

Komunikację autobusową w mieście i powiecie zapewnia lokalny oddział przedsiębiorstwa PKS Ostrów Wielkopolski. Ostrzeszów posiada połączenia PKS z Ostrowem Wielkopolskim, Kaliszem, Kępnem, Sycowem, Sieradzem, Poznaniem, Opolem, Wrocławiem, Krakowem, Kołobrzegiem, Zakopanem, a w sezonie letnim również z Bielsko Białą.

[edytuj] Historia

Pierwsza wzmianka o Ostrzeszowie pochodzi z XIII w. jako osada na szlaku Wielkopolska – Śląsk. Prawa miejskie otrzymała w 1283 r. (lokacja miejscowości w latach 1244-1279). W XIV w. wzniesiono zamek i otoczono miasto murami. W XVI-XVIII w. Ostrzeszów było starostwem grodowym, siedzibą powiatu i sądów ziemskich.

[edytuj] Potop szwedzki

W 1656 roku Szwedzi zajmując miasto spalili ówczesny drewniany klasztor Bernardynów. Nie udało się im jednak zdobyć zamku w całości, gdyż oblegani obrońcy podjęli decyzję o jego wysadzeniu, a sami uciekli podziemnymi tunelami.

[edytuj] Okres zaborów

W latach 1793 - 1806 i 1815 - 1918 Ostrzeszów, pod niemiecką nazwą Schildberg, był pod panowaniem pruskim. W 1905 r. miasto zamieszkiwały 4.946 osoby, z czego 72% stanowili Polacy, 19% Niemcy, 6% Żydzi, zaś 3% osoby o niejednoznacznej przynależności narodowej. 71% mieszkańców wyznawało katolicyzm, a 23% protestantyzm.

[edytuj] Okupacja hitlerowska

[edytuj] Wojna obronna

1 września 1939 r. o godz. 5.00 nad Ostrzeszowem pojawiły się pierwsze przelatujące niemieckie bombowce. Armia niemiecka kierowana przez gen. Johannesa von Blaskowitza wkroczyła na teren powiatu kępińskiego.

Oddziałom niemieckim przeciwstawiał się ostrzeszowski Batalion Obrony Narodowej, składający się z kompanii ostrzeszowskiej, mikstackiej i grabowsko-doruchowskiej. Jego dowódcą był |kpt. Józef Waydowicz. Obrona Narodowa wzmocniona była dwoma kompaniami 28 Pulku Piechoty i baterią lekkiej artylerii z Armii "Łódź".

Po pierwszych granicznych utarczkach większa wymiana strzałów miedzy wojskiem niemieckim, a Obroną Narodową miała miejsce na wzgórzach parzynowsko-ostrzeszowskich. Pod Bałczyną poległ żołnierz obrony narodowej Antonii Płachta. Jest to pierwsza ofiara stoczonej walki obronnej o Ostrzeszów.

Szybki przemarsz wojsk niemieckich był wynikiem działania miedzy innymi V kolumny, która na terenie powiatu ostrzeszowskiego i kępińskiego przejawiała szczególna aktywność. Przywódca jej na terenie Ostrzeszowa był nauczyciel wędrowny Paul Hirsch.

W obronie przed zbliżającymi się wojskami niemieckimi, większość ludności Ostrzeszowa opuściła swoje domostwa. Podczas wejścia wojsk hitlerowskich w mieście było tylko kilku starców. Niemcy wkroczyli do Ostrzeszowa w południe 1 września. Ludność wraz z dobytkiem uciekała na wschód, przed Bukownicę i Grabów w stronę Błaszek.

[edytuj] Przebieg okupacji hitlerowskiej

W Ostrzeszowie pierwszym aktem terroru była branka zakładników spośród powracających Polaków i umieszczanie ich w więzieniu sądowym. Mieli oni ręczyć za bezpieczeństwo oddziałów niemieckich i miejscowych Niemców.

W celu wyrobienia u Polaków odruchów ślepego posłuszeństwa utrzymywano całe społeczeństwo polskie w atmosferze stałej grozy i strachu. Cel ten realizowano od pierwszych miesięcy okupacji poprzez aresztowania i rozstrzeliwania. Już 5 września 1939 r. rozstrzelano dwóch mieszkańców Bukownicy. W okresie tym zamordowano także kilkunastu mężczyzn w tzw. lesie klasztornym.

Tylko w okresie administracji wojskowej aresztowano w Ostrzeszowie około 20 osób. Aresztowania, rozstrzeliwania i wywozy do obozów koncentracyjnych trwały przez cały okres wojny. Dalsze aresztowania na większa skalę przeprowadzono 24 kwietnia i 3 maja 1940 r. Wywieziono wtedy do obozów koncentracyjnych 60 osób. W obozach koncentracyjnych zgięło 85 osób z Ostrzeszowa i okolicznych miejscowości.

Integralną częścią niemieckiej polityki narodowościowej były wysiedlenia. Niemcom chodziło o całkowita germanizację tzw. ziem wcielonych do Rzeszy. Jednym z ogniw tego planu było wysiedlenie rodzimej ludności, najkonsekwentniej przeprowadzone w Wielkopolsce. Pierwsze zorganizowane wysiedlenia przeprowadzono 6 grudnia1939 r. Dokonano je na podstawie wcześniej sporządzonych list, na które w pierwszej kolejności wpisywano nazwiska działaczy politycznych i społecznych. Łącznie wysiedlono wtedy około 30 rodzin do Generalnego Gubernatorstwa. Mieszkania, przedsiębiorstwa i gospodarstwa po wysiedlonych mieszkańcach Ostrzeszowa zajmowali miejscowi Niemcy lub Niemcy z III Rzeszy. Osiedliło się ich w Ostrzeszowie 2300.

Obok wysiedleń, wywóz do Rzeszy na tzw. roboty przymusowe był przez okupanta powszechnie stosowana metodą bezpośredniej eksterminacji Polaków. Wywóz na roboty odbywał się początkowo wg ustalonych list, na których znajdowali się Polacy w wieku od 12 do 70 lat. Później przeprowadzano również łapanki, odbywające się na ulicach i w domach. Polacy najczęściej buli zatrudniani w rolnictwie, ale pracowali także w fabrykach.

[edytuj] Obozy jenieckie w Ostrzeszowie

W latach 1939-1945 łącznie przebywało w Ostrzeszowie co najmniej 125 tysięcy jeńców polskich i alianckich

Jeśli mowa o warunkach to należy przypomnieć, że Ostrzeszów liczył w 1939 r. 5 700 mieszkańców. Wysiedlenia i wywózki na roboty znacznie zmniejszyły tą liczbę. Zaledwie kilka gmachów w tym liceum i internat ks. Salezjanów, służyły jako pomieszczenia dla jeńców. Reszta budynków mogła być uważana jedynie za pomieszczenia zastępcze.

Rosła śmiertelność. W najgorszym okresie było w Ostrzeszowie ponad 30 tysięcy jeńców, których bardzo dotknęły ciężkie warunki. Zawiniła tu niemiecka komenda z komendantem na czele, który był znany z pijaństwa. Groziła interwencja Międzynarodowego Czerwonego Krzyża. W obawie skandalu Hitlerowcy zmienili komendanta obozu. Nowym komendantem zostal pastor ewangelicki, który podjął próbę uporzadkowania całości. W 1940 r. określono też oficjalnie charakter obozu, dając mu właściwą nazwę Gefangenenlager - "Stalag XII", czyli Soldatenlager. W istocie był to "Halag" - Heitmatlager, z którego zwalniano i "Dulag" - Durchgangslager, czyli obóz przejsciowy do innych obozów. Mimo to jeńcy byli tu całymi latami, jak np. Norwedzy (od 1941 r. - z przerwami - do 1945 r.)

Od 11 listopada do 8 grudnia 1939 r., w Ostrzeszowskim obozie jenieckim przebywała grupa franciszkanów z Niepokalanowa. Było ich w ostrzeszowskim obozie 47 osób. Wśród nich o. Maksymilian Maria Kolbe. Udało mu się uzyskać od nowego komendanta obozu pozwolenie na rozdanie komunii św..

[edytuj] Wyzwolenie

W wyniku pomyślnie rozwijającej się ofensywy Armii Czerwonej Niemcy zmuszeni zostali do podjęcia obrony swych pozycji w Wielkopolsce. Zgodnie z zarządzeniem Greisera z lipca 1944 r. ludność Wielkopolski zobowiązana była do udziału w pracach przy budowie okopów. Mieszkańcy Ostrzeszowa od początku czerwca 1944 r. byli masowo wywożeni do robót przy budowie umocnień obronnych w powiecie wieluńskim, do miejscowości Osjaków i Dylów. Pracowali tam przy kopaniu rowów strzeleckich i przeciwczołgowych oraz przy budowie bunkrów.

18 stycznia 1945 r. wjechała do Ostrzeszowa grupa hitlerowskich samochodów ciężarowych z uciekinierami. Tego samego dnia rozpoczęła się ewakuacja obozu jenieckiego. Następnego dnia Niemcy w Ostrzeszowie otrzymali rozkaz opuszczenia miasta. Uciekali pieszo, na wozach oraz samochodami. Ucieczka była żywiołowa i przebiegała w trudnych warunkach.

W ostatnich godzinach pobytu w Ostrzeszowie hitlerowcy dokonali bestialskich morderstw. Rankiem 20 stycznia 1945 r. uzbrojeni niemieccy żandarmi zjawili się w mieszkaniach obywateli polskich. Aresztowanych sprowadzono na rynek pod ratusz, gdzie pozostawali pod silna strażą. Napotkanych na ulicach mężczyzn zatrzymywały patrole i przekazywały ich na rynek. Nierzadko bito przy tym aresztowanych kolbami, a od czasu do czasu na ulicach rozlegał się strzał. To żandarmi niemieccy strzelali do Polaków. Zamordowali oni na ulicach miasta 14 osób w tym jednego Niemca - przesiedleńca znad Morza Czarnego. Aby jeszcze bardziej sterroryzować aresztowanych niemieccy żandarmi urządzili na oczach współwięźniów pokazowe rozstrzelanie jednego z aresztowanych. Był to uczeń krawiecki Walenty Płaczek pochodzący z okolicy Ostrzeszowa. Te wydarzenia zapisały się w historii miasta jako Krwawa Sobota.

21 stycznia 1945 r. około godziny 6.00 wjechały do Ostrzeszowa czołgi radzieckie należące do I Frontu Ukraińskiego. W walce o wyzwolenie miasta poległo 20 Niemców 11 żołnierzy radzieckich.

[edytuj] Zabytki

[edytuj] Zamek kazimierzowski (XIV w.)

Początek budowy zamku jako elementu fortyfikacyjnego przyjmuje się I połowę XIV wieku, kiedy to Kazimierz Wielki rozpoczął potężne przedsięwzięcie, aby wzmocnić ochronę granic Polski. Wybudowany na sztucznie usypanym wzniesieniu zamek obronny był siedzibą starosty ostrzeszowskiego. Zburzony został w czasie najazdu szwedzkiego, pomimo że częściowo go odbudowano i do końca XVIII wieku był siedzibą sądu, nigdy już nie wrócił do dawnej świetności.

Ostrzeszowski zamek jest typowym przykładem zamku nizinnego. Na podstawie zachowanych fragmentów murów można zrekonstruować jego wygląd pierwotny. Zamek zbudowano z cegły na planie prostokąta o wymiarach ok. 27 na 39 metrów. Pięciokondygnacyjna, 24 metrowa wieża wzniesiona jest z cegły na planie kwadratu. Na wysokości 11 m przechodzi w ośmiobok. Baszta zamkowa była wieżą strażniczą i mieszkalną, ale i wieżą ostatecznej obrony. Mury baszty grube są od 2,4 do 2,4 metrów. Wejście do niej znajduje się od strony północnej na wysokości drugiej kondygnacji. Obok niej znajdowała się brama prowadząca na dziedziniec zamkowy, otoczony murami obwodowymi. Od strony północno – zachodniej dziedziniec zamykał murowany dom. W nim znajdowała się sala sądowa i inne dwa pomieszczenia w których przechowywano księgi grodzkie. Pozostałe budynki dla służby i zabudowania gospodarcze były drewniane. Zamek przed spaleniem otoczony był fosą przez którą prowadził most z poręczami. Zamek użytkowany był do 1785 roku i potem powoli przemieniał się w ruinę. W roku 1843 został rozebrany. Był to element świadomej polityki niszczenia przez zaborcę polskich dóbr. Zachowała się jednak baszta zamkowa. W roku 1960 została odrestaurowana i zaadoptowana do celów muzealnych oraz wystawowych. Jest ona również punktem widokowym, z którego podziwiać można panoramę miasta. Na dziedzińcu zamkowym organizowane są z kolei imprezy plenerowe. W maju 2008 roku baszta zyskała efektowne oświetlenie.

[edytuj] Klasztor pobernardyński (XVII w.)

Kościół pobernardyński z klasztorem, wzniesiony na wzgórzu w XVII w., dumnie panujący nad pięknym krajobrazem, zasługuje na zwiedzanie. W lipcu 1629 r. zjazd szlachty wieluńskiej uchwalił założenie klasztoru z kościołem pw. św. Michała Archanioła dla zakonu bernardynów. Pierwotnie w 1638 r. zbudowano kościół i klasztor z drewna, na miejscu, na którym wznosi się obecnie kościół murowany. W czasie najazdu szwedzkiego w 1656 r. zabudowania klasztorne zostały spalone, przedtem kościół ograbiono. W latach 1680-1740 pobudowano obecną świątynię, a konsekrował ją biskup Sommerfeld w 1741 r. Budowlę w stylu barokowym wzniesiono z cegły otynkowanej. Dzwonnicę z 1810 r. rozebrano w 1946 r. Prezbiterium ma powierzchnię 8 x 7 m, przy 11 m wysokości, nawa natomiast 8 x 16 m i 13 m wysokości. Wewnątrz na ścianach widoczne są herby rodów, które były fundatorami klasztoru i kościoła: Psarskich, Leszczyńskich, Siewierskich, Krakowskich, Karśnickich i Wężyków, i rzeźby, upamiętniające Rafała i Jana Leszczyńskich oraz polichromia późnobarokowa, wykonana w 1740 r. przez Antoniego Ignacego Linkiego (napis nad chórem muzycznym). Obok kościoła znajduje się kaplica św. Tadeusza Judy z osiemnastowiecznym obrazem patrona w barokowym ołtarzyku. Obecnie klasztor zajmują siostry Nazaretanki.

[edytuj] Kościół pw. św. Mikołaja (XVIII w.)

Kościół filialny pw. św. Mikołaja usytuowany we wschodniej części miasta na przedmieściu św. Mikołaja. Kościół był wzmiankowany w 1659 r. Zachowana do dziś drewniana budowla została wzniesiona w 1758 r., o czym informuje napis na chórze muzycznym.

Kościół św. Mikołaja stanowi przykład tradycyjnego budownictwa drewnianego. Składa się on z prostokątnej nawy i węższego, zamkniętego trójbocznie prezbiterium z niewielką zakrystią od południa. Od zachodu do nawy przylega niewysoka wieża. Ściany kościoła wykonano w konstrukcji zrębowej, wieżę – w konstrukcji słupowej. Z zewnątrz kościół jest oszalowany. Nakrywa go dwuspadowy dach, kryty gontem, zwieńczony wieżyczką sygnaturki. Do kościoła prowadzą stare, klepkowe drzwi w wieży zachodniej. Wnętrze nakryte jest płaskim stropem. Zachowała się tu profilowana belka tęczowa z barokowym krucyfiksem. W części zachodniej naw znajduje się drewniany chór muzyczny, wsparty na dwóch słupach. Na ścianach zachowała się polichromia o charakterze ludowego baroku, pochodząca z czasów budowy kościoła. Wyposażenie kościoła pochodzi głównie z XVII i XVIII w. Należą do niego późnobarokowe ołtarze: główny (1771) oraz dwa boczne, ambona, liczne obrazy i barokowe rzeźby. Jednak najbardziej cennymi elementami wystroju świątyni są umieszczone w barokowych ołtarzach rzeźby późnogotyckie, powstałe w początkach XVI w.: w ołtarzu głównym znajduje się figura św. Mikołaja, w ołtarzach bocznych – wyobrażenie Matki Boskiej z Dzieciątkiem i św. Katarzyny. Figury te, ponad metrowej wysokości, wchodziły niegdyś w skład jednego ołtarza. Trzy dzwony kościoła pochodzą z fundacji Ignacego Mosia. Kościół nie jest otwarty publicznie. Jedyna msza św. odbywa się raz w roku - 6 grudnia.

[edytuj] Późnogotycki kościół p.w. Matki Boskiej Wniebowziętej (kościół farny)

Ostrzeszowski kościół farny leży na wschód od rynku. Powstał bardzo wcześnie - drewniana świątynia została ufundowana w XIII wieku, zaraz po założeniu miasta. Obecne prezbiterium wzniesiono w stylu późnogotyckim ok. 1337 roku. Niezbyt dużą nawę postawiono po zawaleniu się stropu poprzedniej w końcu XV wieku. Wyposażenie jego wnętrza pochodzi z przełomu XVIII i XIX w., starsze są jedynie niewielkie późnogotyckie rzeźby z początku XVI wieku na belce tęczowej.

W latach 1955-59 przeprowadzono w kościele prace konserwatorskie od kierunkiem prof. Ewy Marxen-Wolskiej, w wyniku których odsłonięto dekoracje malarskie ścian. Okazało się, że we wnętrzu świątyni znajdują się fragmenty polichromii z sześciu różnych okresów. Takiej różnorodności malowideł nie ma w żadnym innym wielkopolskim kościele.

Najstarsze są fragmenty średniowiecznych fresków z końca XIV wieku, zachowane w prezbiterium. Tu elementy konstrukcyjne na cegłach podkreślano czerwoną farbą z białymi spoinami, a u nasady żeber zamiast wsporników namalowano czerwone, stylizowane maszkarony. Na lewej ścianie przetrwał fragment kompozycji figuralnej z częściowo tylko widoczną postacią św. Krzysztofa.

Po wzniesieniu nawy na jej ścianach powstało na początku XVI wieku kilka malowideł, między innymi cykl scen pasyjnych z prawej strony. Są to dość prymitywne kompozycje, malowane konturami z wypełnieniem barwnym pośrodku.

Renesansowa dekoracja powstała w 1545 roku. Składają się na nią scena Modlitwy w Ogrójcu w ozdobnym obramieniu malarskim na ścianie tęczowej, Droga Krzyżowa na lewej ścianie nawy w podobnym obramieniu i gorzej zachowana na prawej ścianie Św. Anna Samoczwart, nad którą umieszczono herby Jagiellonów pośrodku, z lewej Bony Sforzy, a z prawej Poraj. Z tego samego czasu pochodzi baldachim namalowany na lewej ścianie prezbiterium, który prawdopodobnie był zwieńczeniem tronu biskupiego.

[edytuj] Inne zabytki

Ratusz

Pomnik Harcerzy

Zabytkowa wieża ciśnień

[edytuj] Znane osoby związane z Ostrzeszowem

• Maksymilian Maria Kolbe - więzień obozu jenieckiego w czasie okupacji hitlerowskiej
• Stanisław Czernik – poeta
• Walenty Dymek – duchowny katolicki, metropolita poznański, w latach 1912-1916 wikary w Ostrzeszowie
• Władysław Panecki - lekarz, działacz Polonii gdańskiej w dwudziestoleciu międzywojennym
• Rafał Dutkiewicz - prezydent Wrocławia
• Berthold Harhausen – duchowny protestancki, superintendent diecezji ostrzeszowskiej
• Jan Kompałła – duchowny katolicki, dziekan ostrzeszowski, założyciel Królewskiego Katolickiego Gimnazjum w Ostrowie
• Malina Michalska – tancerka
• Ignacy Moś – działacz społeczny, twórca i kustosz Muzeum Literackiego Henryka Sienkiewicza w Poznaniu
• Edward Nawrot - duchowny katolicki, teolog
• Arthur Rhode – duchowny ewangelicki, historyk protestantyzmu, superintendent diecezji ostrzeszowskiej
• Antoni Serbeński – malarz, grafik, pedagog
• Bogdan Toboła – budowniczy, pedagog
• Krzysztof Wielicki – himalaista
• Barbara Wiza – pisarka
• Paweł Biedziak - wieloletni rzecznik komendy głównej policji, zastępca redaktora naczelnego Super Expressu
• Edward Haladyn - malarz, grafik
• Tadeusz Biesiekierski - architekt

[edytuj] Przyroda

Lasy stanowią 38% powierzchni gminy Ostrzeszów ^[2]

• Las Ostrzeszów
• Obszar Chronionego Krajobrazu Wzgórza Ostrzeszowskie i Kotlina Odolanowska.

[edytuj] Sport

• Victoria Ostrzeszów – piłka nożna,
• MKS TS Trasko Ostrzeszów – tenis stołowy,
• Od 1965 r. organizowane są Crossy Ostrzeszowskie czyli cykl biegów przełajowych dla dzieci, młodzieży i dorosłych. Od 1984 pod patronatem Polskiego Komitetu Olimpijskiego. W ramach Crossów Ostrzeszowskich organizowane są Mistrzostwa Polski w Biegach Przełajowych.

Ostrzeszowski Ośrodek Sportu i Rekreacji w 2003 roku został wyróżniony jako Najlepszy Obiekt Turystyki Aktywnej w województwie Wielkopolskim ^[3]. W jego skład wchodzi kemping, otwarty basen, stadion lekkoatletyczny oraz boiska. Planowana jest budowa krytej pływalni.^[4]

[edytuj] Edukacja

• Szkoły podstawowe
  • Szkoła podstawowa nr 1 im. Henryka Sienkiewicza
  • Szkoła podstawowa nr 2 im. Marii Dąbrowskiej
  • Szkoła podstawowa nr 3 im. św. Dominika Savio
  • Szkoła Specjalna nr 5
• Gimnazja
  • Gimnazjum nr 1 im. Janusza Korczaka
  • Gimnazjum nr 2
  • Gimnazjum Specjalne nr 5
• Szkoły ponadgimnazjalne
  • I Liceum Ogólnokształcące im. Marii Skłodowskiej-Curie
  • Zespół Szkół nr 1 im. Powstańców Wielkopolskich
  • Zespół Szkół nr 2 im. Przyjaźni Polsko-Norweskiej
  • Zespół Szkół nr 3

[edytuj] Kościoły i związki wyznaniowe

Katolicyzm

• Kościół Rzymskokatolicki
  • Parafia pw. Chrystusa Króla
  • Parafia pw. św. Jadwigi Królowej
  • Parafia pw. Wniebowzięcia NMP

Protestantyzm

• Kościół Ewangelicko-Augsburski

Inne

• Świecki Ruch Misyjny "Epifania" - zbór w Ostrzeszowie, ul.Warszawska 24

Przypisy

[edytuj] Bibliografia

• Praca zbiorowa Dzieje Ostrzeszowa, Kalisz 1990
• Praca zbiorowa 202 X Wielkopolska, Poznań 2005

[edytuj] Linki zewnętrzne

• Mapy: Autopilot • Google Maps • Szukacz • Targeo • Zumi

• Zdjęcia satelitarne: Google Maps • Wikimapia • Zumi

Kurski: widziałem ministra nawalonego jak Messerschmitt

Zdaniem Jacka Kurskiego Elżbieta Kruk padła ofiarą panującej w mediach niechęci do PiS. Na antenie Radia ZET poseł bronił swojej partyjnej koleżanki i opowiadał o ministrze rządu Donalda Tuska, który pijany przyszedł do studia telewizji Polsat.

Autobus wpadł do rowu, 12 rannych

Na drodze wojewódzkiej nr 865 Jarosław - Lubaczów autobus wpadł do rowu w miejscowości Makowisko (Podkarpackie). 12 osób - uczestników wycieczki - trafiło do szpitala. Na razie nie wiadomo, jak poważne odnieśli obrażenia.

Zachodniopomorskie: 10 tys. osób bez prądu

W Zachodniopomorskiem porywisty wiatr i śnieżyce uszkodziły 250 stacji transformatorowych. Ok. 10 tys. mieszkańców nie ma prądu.

Wyjazdowe obrady klubu PO: wraca sprawa Staroń

Podczas wyjazdowego posiedzenia klubu PO w miejscowości Ossa k. Rawy Mazowieckiej Lidia Staroń czyniła wyrzuty kolegom, że nie wsparli jej po publikacji "Rzeczpospolitej". Gazeta napisała, że Staroń zarobiła kilkaset tysięcy zł, bo ustawa, nad którą pracowała, pozwoliła jej uwłaszczyć lokal usługowy. Donald Tusk - relacjonuje zastrzegający anonimowość uczestnik obrad - poparł Staroń, natomiast Zbigniew Chlebowski nie zabrał głosu.

Pierwsza ofiara mrozu. Mężczyzna znaleziony na Podkarpaciu

45-letni mężczyzna jest najprawdopodobniej pierwszą tegoroczną ofiarą mrozów na Podkarpaciu. Policjanci wyjaśniają dokładne przyczyny śmierci mieszkańca Trzebuski. Mężczyznę znaleziono niespełna sto metrów od jego domu. Wiele wskazuje na to, że zmarł w wyniku wychłodzenia organizmu.

Pacelt do dymisji, dostanie nowe zadania

Ostrowiecki poseł Platformy Obywatelskiej Zbigniew Pacelt zostanie odwołany ze stanowiska wiceministra sportu. Teraz będzie odpowiadał za przygotowania reprezentacji Polski do igrzysk w Londynie.

Osiedlowy zespół ukradł sprzęt Acid Drinkers

Policjanci odzyskali sprzęt muzyczny należący do zespołu Acid Drinkers. Złodziejami okazali się 17-letni Jakub K. i 18-letni Paweł K., członkowie osiedlowego zespołu z Ełku. Za kradzież odpowiedzą przed sądem. Grozi im nawet pięć lat więzienia.

Pijany policjant spowodował kolizję

26-letni pijany policjant spowodował w sobotę w Elblągu kolizję. Funkcjonariusz, który miał w wydychanym powietrzu 2,5 promila alkoholu, straci pracę. Czeka go także sprawa karna - poinformowała Justyna Grzeczka z elbląskiej policji.

Drugie podejście PO do ustawy o mediach

PO wraca do rozmów z lewicą o zmianach w mediach. W przyszłym tygodniu politycy Platformy maja wyłożyć na stół nowy projekt ustawy medialnej - dowiedział się "Dziennik".

PiS zaniepokojone sprawą posłów Sejmu Litwy z Kartą Polaka

PiS jest zaniepokojone sprawą posłów litewskiego Sejmu posiadających Kartę Polaka. Dwóm z trzech posłów AWPL grozi utrata mandatu litewskiego posła z powodu przyjęcia przez nich Karty, co budzi na Litwie kontrowersje.