Polska Partia Socjalistyczna (po 1987)

Z Wikipedii

Polska Partia Socjalistyczna
Lider	Bogusław Gorski
Data założenia	15 listopada 1987
Adres siedziby	ul. Piękna 3 lok. 8, 00-482 Warszawa
Ideologia polityczna	demokratyczny socjalizm, socjaldemokracja, patriotyzm
Poglądy gospodarcze	państwo opiekuńcze
Liczba członków	1286
Członkostwo międzynarodowe	brak
Europejska Grupa Parlamentarna	brak
Barwy	biel, czerwień
Obecni posłowie (%)	brak
Obecni senatorowie (%)	brak
Oficjalna strona internetowa

Ten artykuł jest częścią serii Polityka III RP
Prawo
Konstytucja Polskie prawo
Władza wykonawcza
Prezydent Lech Kaczyński Prezes Rady Ministrów Donald Tusk Rada Ministrów
Władza ustawodawcza
Sejm Senat Zgromadzenie Narodowe
Władza sądownicza
Sąd Najwyższy Trybunał Konstytucyjny Trybunał Stanu Naczelny Sąd Administracyjny
Samorząd terytorialny
Samorząd w Polsce Samorząd gminny Samorząd powiatowy Samorząd województwa
Kluby parlamentarne
PO PiS Lewica PSL
Wybory
Wybory w Polsce (od 1989): prezydenckie: 1990 1995 2000 2005 parlamentarne: 1989 1991 1993 1997 2001 2005 2007 samorządowe: 1990 1994 1998 2002 2006 europejskie: 2004 Referenda ogólnokrajowe (od 1989): 1996 1997 2003

Polska Partia Socjalistyczna (PPS) – polska partia polityczna o charakterze socjalistycznym, niepodległościowym i pracowniczym (klasyfikowana w grupie partii lewicowych), odrodzona w Polsce 15 listopada 1987. Po 1989 r. kilkakrotnie miała własną niewielką reprezentację w parlamencie, obecnie jednak cieszy się nikłym poparciem społecznym. Kontynuuje tradycje Polskiej Partii Socjalistycznej istniejącej od 1892.

Spis treści 1 Program polityczny 2 Historia partii 3 Władze partii 4 Organizacja młodzieżowa 5 Znani działacze PPS po 1987 6 Przypisy 7 Zobacz też

[edytuj] Program polityczny

PPS reprezentuje głównie interesy ludzi pracy oraz broni interesów jednostek słabszych w społeczeństwie. Za najważniejsze uznaje się prawa socjalne i pracownicze, które są podstawą prawdziwej demokracji. PPS opowiada się za równoprawnością sektorów prywatnego, państwowego, spółdzielczego i komunalnego.

[edytuj] Historia partii

PPS odrodziła się w Polsce w dniu 15 listopada 1987 r. w Warszawie. Tego samego dnia pomimo interwencji SB w trakcie zjazdu założycielskiego doszło do ogłoszenia Deklaracji Politycznej PPS.

22 listopada 1987 r. wyłoniono władze PPS w składzie:

• Prezydium Rady Naczelnej PPS: przewodniczący – Jan Józef Lipski, wiceprzewodniczący – Władysław Kunicki-Goldfinger, wiceprzewodniczący – Józef Pinior, sekretarz – Andrzej Malanowski, pozostali członkowie – Piotr Ikonowicz, Andrzej Kowalski, Marek Nowicki.
• Centralny Komitet Wykonawczy: Czesław Borowczyk (Wrocław), Zuzanna Dąbrowska (Wrocław), Grzegorz Ilka (Warszawa), Janusz Król (Warszawa – przez niektóre źródła oskarżany o współpracę z SB^[1]), Aleksander Krystosiak (Szczecin), Agata Michałek (Kraków), Cezary Miżejewski (Kozienice), Jacek Pawłowicz (Płock), Tadeusz Rachowski (Warszawa).

W wyniku sporów wobec strategii i taktyki partii w lutym 1988 r. doszło do podziałów w wyniku których wyodrębniły się nurty: Piotra Ikonowicza pod nazwą PPS-Rewolucja Demokratyczna, Grzegorza Ilki pod nazwą TKK PPS) oraz PPS Jana Józefa Lipskiego. PPS była aktywna w walkach strajkowych w 1988 r. Działacze PPS więzieni byli m.in. za organizowanie strajku w zakładach "Dolmel" we Wrocławiu (Józef Pinior, Czesław Borowczyk). Działacze PPS aktywnie uczestniczyli w działaniach związkowych "Solidarności", demonstracjach i podziemnym ruchu wydawniczym. Ściśle współpracowano z RKS Dolnego Śląska i Międzyzakładowym Robotniczym Komitetem "Solidarności" z Warszawy.

W 1990 doszło do Kongresu Zjednoczeniowego łączącego wszystkie nurty krajowe i PPS na emigracji. Kongres ten oznaczony został jako XXV Kongres PPS (poprzedni XXIV Kongres PPS odbył się w 1937 w Radomiu. Na Kongresie, ciągłość historyczną partii potwierdziła Lidia Ciołkoszowa, ostatni żyjący członek przedwojennej Rady Naczelnej PPS (wybrana na XXIV Kongresie) i przewodnicząca RN PPS na emigracji^[2]. Przewodniczącym RN PPS na Kongresie wybrano Jana Józefa Lipskiego. Po jego śmierci we wrześniu 1991 r. przewodnictwo Rady Naczelnej objął Stanisław Wąsik z Londynu.

W wyborach parlamentarnych w Polsce w 1991 r. PPS uczestniczyła na listach Solidarności Pracy i Ruchu Demokratyczno-Społecznego. Nie uzyskano jednak żadnych mandatów.

W listopadzie 1992 r. na XXVI Kongresie PPS socjaliści rozczarowani dotychczasowymi rządami w przyjętej uchwale "Lewica pracownicza" zdystansowali się od podziałów historycznych poszukując wsparcia w działaniach na rzecz pracowników. Spowodowało to nawiązanie współpracy z SdRP oraz innymi ugrupowaniami wywodzącymi się z PRL-owskiej PZPR. Przewodniczącym RN PPS wybrano Piotra Ikonowicza. W wyniku decyzji II tury XXVI Kongresu PPS (lipiec 1993 r.) PPS weszła w skład koalicji pn. SLD. Spododowało to ostre podziały w PPS (m.in. ostry protest i rezygnację złożyła honorowa przewodnicząca PPS Lidia Ciołkoszowa).

W wyniku wyborów parlamentarnych w 1993 r. PPS z list SLD wprowadziła do Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej trzech posłów: Piotra Ikonowicza, Andrzeja Lipskiego i Cezarego Miżejewskiego. Po głosowaniu niezgodnie z dyscypliną klubu SLD w 1994 r., posłowie PPS zostali usunięci z klubu i założyli Koło Parlamentarne PPS^[3], które funkcjonowało do 1997 r. Po śmierci Andrzeja Lipskiego w lipcu 1996 r. do koła przystąpiła Maria Walczyńska-Rechmal – posłanka SLD. Koło PPS w Sejmie II kadencji inicjowało ustawy o ochronie lokatorów, wygaśnięciu roszczeń reprywatyzacyjnych, przeciwdziałaniu bezrobociu. Inicjowano działania w sprawie polityki regionalnej. W wyborach prezydenckich w Polsce w 1995 r. PPS poparła Tadeusza Zielińskiego, zaś w II turze Aleksandra Kwaśniewskiego.

W wyborach w 1997 r. do Sejmu z list SLD mandaty poselskie otrzymali: Piotr Ikonowicz, Bogdan Lewandowski i Jacek Kasprzyk. W Senacie znaleźli się ponadto Jerzy Kopaczewski, Jerzy Cieślak oraz Jerzy Kuczyński. Parlamentarzyści ci utworzyli w ramach SLD – Zespół Parlamentarny Polskich Socjalistów. W 1999 r. po przekształceniu się SLD w jednolitą partię, Rada Naczelna PPS nakazała posłom PPS utworzenie samodzielnego koła poselskiego. Decyzję tę wykonał Piotr Ikonowicz. Utworzył on wraz innymi posłami, którzy nie weszli do SLD Kazimierzem Milnerem i Lechem Szymańczykiem z Ruchu Ludzi Pracy wspólne Koło Parlamentarne PPS – Ruch Ludzi Pracy. Koło to rozpadło się przed wyborami w 2001 r.

W wyborach prezydenckich w 2000 i parlamentarnych w 2001 PPS startowała samodzielnie, zyskując jedynie marginalne poparcie; lista PPS uzyskała 13.459 głosów (0,10%) w 16 okręgach wyborczych^[4]. W efekcie wskutek wewnętrznych sporów po przegranej, z członkostwa w PPS zrezygnował jej dotychczasowy lider Piotr Ikonowicz. Utworzył on później ze swoimi zwolennikami w kwietniu 2003 r. nową partię – Nowa Lewica.

Od listopada 2001 do maja 2003 r. przewodniczącym PPS był Zbigniew Puchajda. W czerwcu 2003 na Kongresie PPS przewodniczącym Rady Naczelnej PPS wybrany został Andrzej Ziemski^[5]. W lipcu 2005 przewodniczącym prezydium Rady Naczelnej wybrano Mariana Petersa. Następnie PPS kierowali Zdzisław Szmagalski oraz Krystyna Cała, zaś od 2006 r. Bogusław Gorski.

W grudniu 2004 PPS podpisała deklarację programową Unii Lewicy, jednak nie weszła w skład utworzonej później partii o tej nazwie. 24 lipca 2005 podpisała porozumienie wyborcze z partiami lewicy pozaparlamentarnej: Antyklerykalną Partią Postępu RACJA, Komunistyczną Partią Polski, Polską Partią Ekologiczną - Zielonych i Polską Partią Pracy.

W wyborach parlamentarnych w 2005 wystartowała w ramach komitetu wyborczego Polskiej Partii Pracy (wspólnie z Antyklerykalną Partią Postępu RACJA, Polską Partią Ekologiczną - Zielonych i Komunistyczną Partią Polski). Komitet zdobył 91 266 głosów (0,77% poparcia w skali kraju). Natomiast reprezentanci PPS na listach PPP uzyskali 5 234 głosów co dało 0,04% poparcia w skali kraju. W wyborach prezydenckich w 2005 PPS udzieliła poparcia kandydatowi PPP Danielowi Podrzyckiemu (który nie wziął udziału w wyborach z powodu śmierci w wypadku samochodowym). W wyborach samorządowych w 2006 PPS nie zawarła koalicji na szczeblu krajowym, rejestrując własny komitet w PKW; jednocześnie instancje terenowe zostały upoważnione do koalicji lokalnych.

W wyborach parlamentarnych w 2007 PPS startowała (4 kandydatów w okręgach: Warszawa, Szczecin, Kielce) z list PPP, która uzyskała 160 476 głosów (0,99%).

[edytuj] Władze partii

• Przewodniczący Rady Naczelnej: Bogusław Gorski
• Wiceprzewodniczący Rady Naczelnej: Antoni Libera, Łukasz Szymański
• Sekretarz Rady Naczelnej: Wanda Gontarz

• Przewodniczący Centralnego Komitetu Wykonawczego: Jerzy Stefański
• Przewodniczący Centralnej Komisji Rewizyjnej: Małgorzata Białek
• Przewodniczący Sądu Partyjnego: Włodzimierz Lewicki

[edytuj] Organizacja młodzieżowa

W strukturach partii działała Organizacja Młodzieżowa Polskiej Partii Socjalistycznej (OM PPS). Została ona zawieszona, a następnie zlikwidowana na początku XXI w. Organizacja działała na zewnątrz partii jako grupa nieformalna o nazwie "Młodzi Socjaliści".

[edytuj] Znani działacze PPS po 1987

• Czesław Borowczyk
• Krystyna Cała
• Jerzy Cieślak
• Lidia Ciołkoszowa
• Marek Garztecki
• Bogusław Gorski
• Piotr Ikonowicz
• Grzegorz Ilka
• Jacek Kasprzyk
• Jerzy Kopaczewski
• Andrzej Kowalski
• Bogdan Lewandowski
• Andrzej Lipski
• Jan Józef Lipski
• Andrzej Malanowski
• Cezary Miżejewski
• Czesław Kulesza
• Jan Mulak
• Jacek Pawłowicz
• Józef Pinior
• Jerzy Panek
• Elżbieta Szubert
• Tomasz Truskawa
• Stanisław Wąsik

Przypisy

[edytuj] Zobacz też

• centrolewica
• lewica
• socjalizm
• scena polityczna
• Polska Partia Socjalistyczna
• PPS-Rewolucja Demokratyczna
• TKK PPS
• Robotnik
• Sojusz Lewicy Demokratycznej
• polskie partie polityczne

Gorące krzesło Urbańskiego

Sławomir Siwek z zarządu TVP ma największe szanse na zastąpienie prezesa telewizji Andrzeja Urbańskiego.

Lech nagradza złego króla

Król Arabii Saudyjskiej Abdullah bin Abdulaziz Al Saud otrzyma przyznawaną po raz pierwszy Nagrodę Lecha Wałęsy. Decyzja kapituły nagrody wywołuje kontrowersje.

SLD pomoże odsunąć PiS od mediów

- Drugiego weta do ustawy medialnej nie poprzemy - mówi „Gazecie” wicemarszałek Sejmu Jerzy Szmajdziński (SLD). - Bo mamy wolę, by jak najszybciej rozbić PiS-owski układ w mediach publicznych

Gej z orędzia chce się spotkać z Lechem Kaczyńskim

Brendan Fay, gej wykorzystany przez prezydenta w marcowym orędziu o ratyfikacji Traktatu Lizbońskiego, ubiega się o wizytę u Lecha Kaczyńskiego - pisze "Newsweek" na stronie internetowej.

''Fakty'' TVN bardziej popularne od ''Wiadomości'' TVP

Udział "Faktów" w grupie 4+ wyniósł w listopadzie br. 30,41 procent, jako jedyne w rankingu zanotowały wzrost udziału w rynku w stosunku do listopada 2007 roku. W tym samym miesiącu "Wiadomości" włączyło 30,17 proc. telewidzów.

Kownacki: Złożono zażalenie ws. nazwania prezydenta chamem

Szef Kancelarii Prezydenta Piotr Kownacki powiedział, że zostało już złożone zażalenie na umorzenie przez prokuraturę śledztwa dotyczącego wypowiedzi posła PO Janusza Palikota, który powiedział, że uważa prezydenta Lecha Kaczyńskiego "za chama".

Bierze stypendium z 14 (!) kierunków studiów

Olsztyńska uczelnia ma w swoich szeregach żaka, który studiuje na... czternastu kierunkach. Luka w prawie sprawia, że na każdym z nich może pobierać stypendium dla osób niepełnosprawnych. Dzięki temu od początku 2008 roku zdążył dostać już ponad 10 tys. zł.

Kraków: Obława na włamywaczy, którzy potrącili policjanta

W Krakowie trwa obława na włamywaczy, którzy uciekając potrącili samochodem policjanta, który doznał niegroźnych obrażeń.

Roman Polański ma szansę na oczyszczenie z zarzutów o gwałt?

Prawnicy Romana Polańskiego zwrócili się do do sądu w Los Angeles o oddalenie zarzutu stosunku seksualnego z 13- letnią dziewczynką. Profesor Piotr Kruszyński uważa, że naruszenie procedur przez amerykańskiego sędziego może być podstawą oczyszczenia Polańskiego z zarzutów sprzed 30 lat. Prawnik podkreśla jednak, że dowiedzenie tego może być trudne.

Burzliwa debata w Sejmie ws. odwołania marszałka Komorowskiego

Brak szacunku do głowy państwa, prorosyjskość, brak poczucia solidarności narodowej, związki z WSI, mentorsko-rezonerska tendencja - to tylko niektóre z cech, jakie Jarosław Kaczyński przypisał Bronisławowi Komorowskiemu przedstawiając w imieniu PiS-u wniosek o jego odwołanie. Komorowski odpowiada, że tego typu "insynuacje to potwarz i podłość". - Czy można mówić tak superpodle? - pytał Komorowski.