Pozytywne informacje z Polski i ze Świata.

Tutaj znajdziesz je wszystkie!

Roger Federer

Z Wikipedii

Skocz do: nawigacji, szukaj
Roger Federer
Państwo Szwajcaria Szwajcaria
Miejsce zamieszkania Wollerau
Data urodzenia 8 sierpnia 1981
Miejsce urodzenia Bazylea
Wzrost 185 cm
Masa ciała 80 kg
Gra praworęczna
Status profesjonalny 1998
Zakończenie kariery aktywny
Trener Brak
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 57
Najwyżej w rankingu 1 (4 lutego 2004)
Australian Open W (2004, 2006 - 2007)
Roland Garros F (2006 - 2008)
Wimbledon W (2003 - 2007)
US Open W (2004 - 2008)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 8
Najwyżej w rankingu 24
Australian Open R16 (2003)
Roland Garros R64 (2000)
Wimbledon QF (2000)
US Open R16 (2002)
Strona internetowa
Tenis ziemny
Image:Med_1.png złoto
 Pekin 2008 debel

Roger Federer (ur. 8 sierpnia 1981 w Bazylei) – tenisista szwajcarski, zwycięzca 13 turniejów wielkoszlemowych, mistrz olimpijski w grze podwójnej z Pekinu (2008).

Mimo młodego wieku i wciąż trwającej kariery uważany jest za najlepszego gracza w historii tenisa. Ma za sobą bogatą karierę juniorską, z tytułem mistrza Wimbledonu (1998, w finale z Iraklim Labadze w singlu oraz w parze z Olivierem Rochusem w deblu), finałem na US Open (1998, porażka z Davidem Nalbandianem) oraz mistrzostwem prestiżowego turnieju Orange Bowl (1998, w finale pokonał Guillermo Corię).

Od 1998 tenisista zawodowy. Wygrał 13 turniejów wielkoszlemowych w grze pojedynczej (Wimbledon 2003, po finałowym zwycięstwie nad Markiem Philippoussisem; Australian Open 2004, w finale z Maratem Safinem; Wimbledon 2004, w finale z Andy Roddickiem; US Open 2004, w finale z Lleytonem Hewittem; Wimbledon 2005, w finale z Roddickiem; US Open 2005, w finale z Andre Agassim; Australian Open 2006, w finale z Marcosem Baghdatisem; Wimbledon 2006, w finale z Rafaelem Nadalem; US Open 2006, w finale z Roddickiem; Australian Open 2007, w finale z Fernando Gonzálezem; Wimbledon 2007, w finale z Nadalem; US Open 2007, w finale z Novakiem Đokoviciem; US Open 2008, w finale z Murrayem . Łącznie do końca 2008 zwyciężył w 57 turniejach z cyklu ATP.

Sezon 2003 zakończył na 2. miejscu rankingu światowego. Na pierwsze miejsce awansował po zwycięstwie w Australian Open 2004. Seria sukcesów w 2004, w tym trzy tytuły wielkoszlemowe oraz turniej Masters, zapewniły mu miejsce lidera na koniec sezonu. W roku 2005 wygrał łącznie 11 turniejów z cyklu ATP, a Międzynarodowa Federacja Tenisowa przyznała mu tytuł Mistrza Świata.

Sezon 2006 sam Federer uważa za najlepszy w karierze. Wygrał 3 turnieje wielkoszlemowe Australian Open, Wimbledon i US Open. Na kortach French Open dotarł aż do wielkiego finału, gdzie musiał uznać wyższość najlepszego na tej nawierzchni Rafaela Nadala. Do zdobycia klasycznego Szlema zabrakło Szwajcarowi 2 setów. W 2006 pobił kilka rekordów. Jednak jego celem nadal pozostaje wygranie Wielkiego Szlema.

Przez wielu fachowców jest okrzyknięty następcą Pete'a Samprasa[potrzebne źródło] (pokonał siedmiokrotnego mistrza Wimbledonu na korcie centralnym w 2001 w 1/8 finału, kiedy Sampras bronił tytułu). Jest ceniony za niezwykle urozmaiconą grę, ogromną szybkość, zwinność, świetną technikę oraz umiejętność adaptacji stylu do nawierzchni. Chwali się go także za roztropność i ekonomiczne szafowanie siłami, co szczególnie pod koniec wyczerpujących turniejów daje mu przewagę w starciu ze światową czołówką. Jedyny poważniejszy zarzut dotyczący jego gry, odnosi się do okresowej utraty koncentracji, która jest jego najpoważniejszym wrogiem na korcie.[potrzebne źródło]

Jest pierwszy zawodnikiem któremu udało się wygrać dwa turnieje wielkoszlemowe pięć razy z rzędu (Wimbledon 2003-2007, US Open 2004-2008). Ten rekord i inne oraz technika gry Rogera skłaniają coraz większą rzeszę fanów i ekspertów do przyznania mu miana tenisisty wszech czasów.

Do historii już przeszła także rywalizacja Rogera z Rafaelem Nadalem na światowych kortach (patrz Federer kontra Nadal).

Roger Federer jest jedynym tenisistą, który przy serwisie używa uchwytu forehandowego.[potrzebne źródło]

Spis treści

[edytuj] Kariera

[edytuj] Pierwsze lata

Roger Federer zaczął grać w wieku 8 lat. Jego kariera juniorska zaowocowała m.in. zwycięstwem w juniorskim Wimbledonie. Już wówczas był bardzo utalentowanym zawodnikiem. W wieku 17 lat zagrał w drużynowych mistrzostwa Europy w Zabrzu. W 1999 nastąpił debiut Rogera w pucharze Davisa. Na koniec roku wskoczył do pierwszej setki rankingu ATP i jako najmłodszy wówczas zawodnik zadomowił się tam. W następnym roku osiągnął półfinał na Igrzyskach Olimpijskich w Sydney.

W 2001 wygrał swój pierwszy turniej ATP w Mediolanie. W tym samym sezonie osiągnął także ćwierćfinały French Open i Wimbledonu, a także finał imprezy rozgrywanej w jego rodzinnej Bazylei.

[edytuj] 2001

Na początku roku w parze z Martiną Hingis wygrał rywalizację par mieszanych w Pucharze Hopmana. W lutym 2001 w Miami wygrał swój pierwszy zawodowy turniej ATP. W tym samym miesięcy wygrał 3 mecze Szwajcarii w wygranym meczu Pucharu Davisa z USA, 3-2. Później tego roku osiągnął ćwierćfinał Wimbledonu, pokonując w czwartej rundzie siedmiokrotnego mistrza tego turnieju, Pete'a Samprasa. Zwycięstwo to wielu uważa za przełomowy moment w karierze Federera. Ukończył ten rok na 13 miejscu.

[edytuj] 2002

Osiągnął swoją pierwszą wygraną w turnieju Masters Series w Hamburgu oraz finał w turnieju w Miami. W wielu turniejach Masters Series dochodził do ostatnich rund. Jednak w turniejach wielkoszlemowych jeszcze nie odniósł sukcesów. Na koniec roku osiągął jednak 6 miejsce w rankingu i brał udział w turnieju Masters Cup, gdzie dotarł do półfinału, w którym uległ w trzech setach późniejszemu triumfatorowi imprezy, Lleytonowi Hewittowi.

[edytuj] 2003

Po wygranych w Dubaju, Marsylii i Monachium wział udział w nieudanym jak zawsze do tej pory turnieju French Open. Jednak potem osiągął sukcesy na kortach trawiastych: W Halle Roger wygrał turniej, a następnie w Wimbledonie dotarł do wielkiego finału, gdzie w 3 setach wygrał z Markiem Philippoussisem, odnosząc pierwsze zwycięstwo w turnieju wielkoszlemowym. Mimo nieco słabszych występów w US Open i Australian Open, ukończył rok na 2. miejscu w rankingu i wygrał rozgrywany na koniec sezonu turniej Masters Cup w Houston, gładko pokonując w finale faworyta gospodarzy, Andre Agassiego.

[edytuj] 2004

Przed sezonem Federer rozstał się ze swoim coachem Peterem Lundgrenem, co spowodowało falę spekulacji, w jak dużym stopniu wpłynie to na jego grę. Odezwały się głosy krytyki, uciszone jednak po wygraniu turnieju Australian Open. W finale Federer pokonał Marata Safina w 3 setach. W tym roku Federer zaliczył jeden z najlepszych sezonów tenisowych w erze Open. Wygrał kolejne turnieje i miał na koniec sezonu aż 11 wygranych. Obronił tytuł na kortach Wimbledonu i wygrał US Open, a więc skompletował wygrane w 3 z 4 turniejów wielkoszlemowych. W finale US Open pokonał Lleytona Hewitta w 3 setach, dwa z nich wygrywając 6-0. Zachwycił kibiców w Nowym Jorku i ekspertów.[potrzebne źródło] Za to we French Open odpadł już w 3 rundzie ulegając trzykrotnemu triumfatorowi tej imprezy, Gustavo Kuertenowi. W kończącym sezon turnieju Masters Cup Federer ponownie wygrał i skończył rok na 1. miejscu w rankingu z wielką przewagą nad innymi rywalami, bijąc przy tym rekordy punktacji rankingów ATP "Entry System" i "Champions Race".

[edytuj] 2005

W styczniu nie obronił tytułu w Australii, przegrywając w półfinale z Maratem Safinem po 5-godzinnej walce. Jednak sezon rozpoczął bilansem 35 wygranych i 1 przegranej. Tylko John McEnroe mógł poszczycić się lepszym startem w erze Open. W kolejnych turniejach wygrywał ponownie i rzadko kiedy znajdował pogromcę. Na kortach French Open dotarł do półfinału, gdzie przegrał z Rafaelem Nadalem, późniejszym zwycięzcą. Druga część sezonu okazała się jednak nieustającą passą zwycięstw. W wielkim stylu po raz 3. z rzędu wygrał Wimbledon. W finale z Andy Roddickiem rozegrał jeden z najlepszych swoich meczów w karierze wg swojej oceny zacytowanej przez BBC[1]. Zaczęto mówić, że to najbardziej utalentowany zawodnik wszech czasów.[potrzebne źródło] Na kortach Flushing Meadows w Nowym Jorku grał również świetnie i obronił tytuł US Open. Po finale, Andre Agassi stwierdził, że z nikim nie grało mu się przez 20 lat tak trudno jak z Federerem. Seria zwycięstw Federera trwała dalej, aż do turnieju Masters Cup, gdzie w finale nie wytrzymał trudów meczu z Davidem Nalbandianem (narzekał na lekki uraz) i przegrał w pięciu setach, pierwszy raz po serii 35 wygranych. Zanotował bilans 81 wygranych i 4 przegrane na koniec roku, drugi taki wynik w dziejach ery Open. Na koniec roku był zdecydowanym liderem obu rankingów ATP.

[edytuj] 2006

Na początku roku w Australian Open wygrywał z trudem, zwłaszcza w meczach 1/8 finału z Tommy Haasem i w 1/4 finału z Nikołajem Dawydienko. Jednak, dotarł do finału, gdzie po niemałych kłopotach w pierwszym i drugim secie wygrał ten turniej z Marcosem Baghdatisem. Mógł być drugim mężczyzną w erze Open, który wygra Szlema, od czasów Rod Lavera, jednak na drodze ku temu stanął Rafael Nadal, wygrywając z Federerem finały w Dubaju, Monte Carlo, Rzymie, i French Open. To był najlepszy występ Federera we Francji, ale zaczęto mówić o pewnym 'kompleksie gry z Nadalem' w odniesieniu do Federera.[potrzebne źródło] W Dubaju przegrana z Nadalem nastąpiła korcie twardym i skończyła rekordową serię 56 wygranych Federera na tej nawierzchni. Na trawiastych kortach Wimbledonu, nieoczekiwanie Nadal dotarł do finału i doszło tam do powtórki ich pojedynku z French Open. Jednak, tym razem Federer wygrał, i po raz 4. z rzędu w Wimbledonie, osiągając rekordową serię 48 zwycięstw na trawie. Zaczęto mówić o wielkiej rywalizacji tych dwóch tenisistów, także podczas US Open.[potrzebne źródło] Jednak, Nadal odpadł w ćwierćfinale, a Federer w wielkim finale zmierzył się z Andy Roddickiem, wracającym do formy pod opieką trenera Jimmy'ego Connorsa. Kolejna wygrana Federera i już 3. z rzędu triumf w Nowym Jorku przypieczętował najlepszy rok w jego karierze. Wygrał 3 z 4 turniejów wielkoszlemowych, a w czwartym dotarł do finału. Jesienią był jeszcze skuteczniejszy: nie przegrał żadnego meczu, wygrywając w Tokio, Madrycie i Bazylei, pieczętując sezon wygraniem turnieju Masters Cup. Pobił przy tym wszelkie rekordy punktowe w rankingu ATP.

[edytuj] 2007

Nie zagrał w Ad-Dausze, odpoczywając po zeszłorocznym sezonie. Zagrał tylko nieliczący się do rankingu, pokazowy turniej Kooyong Classic, gdzie uległ Roddickowi. Jednak w Australian Open pokazał wielki poziom, wygrywając cały turniej bez straty seta. W półfinale rozgromił Andy Roddicka, a w finale pokonał świetnie grającego Fernando Gonzaleza, wygrywając 7-6 6-4 6-4.

27 lutego 2007 Roger Federer poprawił rekord Jimmy'ego Connorsa, najdłużej panującego numer 1 w tenisie bez przerwy. Passa Federera jako numeru 1 rozpoczęła się 2 lutego 2004 i trwa do chwili obecnej (18 stycznia 2008). Na przełomie lutego i marca wygrał w Dubaju, bijąc rekord zwycięskich meczów z rzędu. Jednak, jego passa 41 meczów została przerwana przez Guilhermo Canasa, który pokonał Federera w turniejach w Indian Wells i Miami.

W Monte Carlo Federer doszedł do finału, gdzie przegrał z Rafaelem Nadalem, a potem w turnieju w Rzymie odpadł bardzo wcześnie. Sezon na kortach ziemnych wydawał się być ponad jego siły, a Nadal gromił wszystkich. Jednak, po rozstaniu z trenerem Tonym Rochem, Federer zaczął tenisowe mecze bez trenera i wygrał w Hamburgu pokonując wreszcie na korcie ziemnym (mączce) Rafaela Nadala. Doświadczenie wyniesione z tego zwycięstwa nie pozwoliło mu pokonać Rafaela Nadala ponownie, we French Open 2007, gdzie uległ po 4 setowej walce 6-3 4-6 6-3 6-4.

Wimbledon 2007 okazał się owocny dla Federera. Do finału stracił tylko jednego seta w pojedynku z Juanem Carlosem Ferrero. Finał z Rafaelem Nadalem okazał się prawdziwym pojedynkiem: 7-6(7) 4-6 7-6(3) 2-6 6-2 i wykazał, że różnice poziomu pomiędzy obu zawodnikami na jakiejkolwiek nawierzchni się mocno zmniejszyły. Sezon na amerykańskim twardych kortach zaczął od przegranego finału w Montrealu z Novakiem Đokoviciem, kolejnym nowym rywalem Federera o prymat w tenisie światowym. Jednak, tydzień później wygrał turniej w Cincinnati, a z kolei tydzień później wygrał US Open 2007. W finale zwyciężył nad Novakiem Đokoviciem 7-6 7-6 6-4. Po finale US Open Federer nie grał aż do turnieju w Madrycie, w którym doszedł do finału bez straty seta, gdzie przegrał z Nalbandianem 6-1 3-6 3-6. Następnie zagrał w turnieju w Bazylei, gdzie obronił wywalczony przed rokiem tytuł, pokonując w finale Jarkko Nieminena 6-3 6-4. Następnie Federer zagrał, po raz pierwszy od 2003, w halowym turnieju w Paryżu, gdzie po raz kolejny musiał uznać wyższość Nalbandiana, z którym przegrał w 3. rundzie wynikiem 4-6 6-7(3). Przyjeżdżając do Szanghaju na kończący sezon turniej Masters Cup, Federer był uznany za faworyta, jednak obronę tytułu rozpoczął od porażki z Gonzalezem wynikiem 6-3 6-7(1) 5-7. Federer wygrał dwa następne mecze grupowe z Davydenką, 6-4 6-3, i Roddickiem, 6-4 6-2. Z pierwszego miejsca w grupie awansował do finału, gdzie trafił na Nadala, którego pokonał 6-4 6-1. W finale Federer łatwo poradził sobie z Davidem Ferrerem, 6-2 6-3 6-2.

W 2007 Federer miał więcej potknięć i słabszych momentów (zwłaszcza w turniejach Masters Series), ale wciąż przeważnie grał na poziomie nieosiągalnym dla innych. Po zakończeniu sezonu Federer wziął udział w meczach pokazowych z legendą tennisa Pete'em Samprasem, którego pokonał w dwóch pierwszych meczach (6-4 6-3 w Seulu; 7-6(6) 7-6(5) w Kuala Lumpur) i przegrał w trzecim meczu, 6-7 4-6.

[edytuj] 2008

Po kłopotach żołądkowych zrezygnował z turnieju przygotowawczego Kooyong Classic, a zamiast tego odpoczywał. W Australian Open 2008 po początkowych łatwych zwycięstwach, wygrywał mniej przekonywająco w kolejnych meczach, zwłaszcza w III rundzie z nierozstawionym Janko Tipsarevicem 6-7(5) 7-6(1) 5-7 6-1 10-8. Ostatecznie przegrał w półfinale z rozstawionym z nr 3 Novakiem Đokoviciem 5-7 3-6 6-7(5). Następnie po dłuższej przerwie wrócił do rywalizacji na turnieju w Dubaiu, gdzie niespodziewanie odpadł w 1 rundzie z Andym Murrayem, a następnie grał w Indian Wells (przegrana w 1/2 finału z Mardy Fishem) i w Miami (pierwsza od niemal 5 lat przegrana z Andym Roddickiem w 1/4 finału). Więc w pierwszej części sezonu Roger nie wygrał żadnego turnieju - zdarzyło się to w jego karierze po raz pierwszy od 2000 roku. W międzyczasie okazało się, że Roger zimą cierpiał na mononukleozę, co mogło wpłynąć na jego słabszą dyspozycję. Wobec jego słabszej postawy i świetnej formy rywali (przede wszystkim chodzi o Novaka Djokovica) zaczęto spekulować, czy dominacja Rogera na światowych kortach już dobiega końca [2] [3]. Dopiero w kwietniu zwyciężył pierwszy turniej w sezonie. Dokonał tego w Estoril na ziemnych kortach pokonując w finale Nikołaja Dawydienkę 7-6(5) 1-2 i krecz Dawydienki. W kolejnym turnieju w Monte Carlo w drodze do finału pokonał groźnych rywali Davida Nalbandiana i Novaka Djokovica, by w finale po raz trzeci z rzędu ulec Rafaelowi Nadalowi. W Rzymie niespodziewanie przegrał w ćwierćfinale z Radkiem Štěpánkiem, natomiast w Hamburgu zmierzył się znów z Nadalem w powtórce finału z roku 2007, ale tym razem nie udała mu się sztuka pokonania Rafaela na mączce. Nadal wygrał 7:5, 6:7, 6:3. Na wielkoszlemowym turnieju French Open Roger doszedł do finału. Tam po raz trzeci z rzędu zmierzył się z wyjątkowo mocnym tego roku Nadalem i poniósł jedną z najdotkliwszych porażek w karierze 1:6, 3:6, 0:6. Łatwo przyszła Federerowi zmiana na nawierzchnię trawiastą. Wygrał turniej w Halle bez straty seta, a następnie również nie tracąc seta w świetnym stylu doszedł do finału Wimbledonu, gdzie w finale po raz kolejny zmierzył się z Rafaelem Nadalem, ponownie z nim przegrywając 4:6, 4:6, 7:6, 7:6, 7:9. Przerwał tym samym serię 5 zwycięstw z rzędu na trawiastych kortach Wimbledonu. Mecz finałowy został okrzyknięty przez wielu meczem wszech czasów. Początek sezonu na amerykańskich kortach twardych był nieudany dla Szwajcara. Przegrał już w 2 rundzie turnieju Rogers Cup z Gillesem Simonem i w 3 rundzie turnieju w Cincinnati z Ivo Karlovicem i tym samym jest pozycja na czele rankingu ATP została mocno zagrożona przez Rafaela Nadala. 14 sierpnia 2008 przegrał mecz ćwierćfinału turnieju olimpijskiego w Pekinie z Amerykaninem Jamesem Blake'm 4:6, 6:7 (2-7) i tym samym stracił prowadzenie w klasyfikacji ATP na rzecz Rafaela Nadala. 16 sierpnia 2008 w parze ze Stanislasem Wawrinką wygrał złoty medal olimpijski dla Szwajcarii w czterech setach przeciwko szwedzkiej parze.

Federer wystartował jako zawodnik rozstawiony z numerem dwa w ostatnim turnieju wielkoszlemowym w Nowym Yorku i odnotował piąte z rzędu zwycięstwo na kortach Flushing Meadows. Było to też pierwsze zwycięstwo wielkoszlemowe w nieudanym dla siebie sezonie i dopiero trzeci wygrany w 2008 roku turniej. Mimo paru słabszych występów (stoczył m.in. zażarty pięciosetowy bój w 1/8 finału z Rosjaninem Igorem Andriejewem, w którym popełnił dużo niewymuszonych błędów, ale ostatecznie wygrał 6-7 (5), 7-6 (5), 6-3, 3-6, 6-3) doszedł do półfinału, gdzie wygrał z Novakiem Đokoviciem w czterech setach 6-3, 5-7, 7-5, 6-2. W finale w świetnym stylu ograł w trzech prostych setach 6-2, 7-5, 6-2 rewelacyjnego Szkota Andy'ego Murraya, nieoczekiwanego półfinałowego pogromcę rozstawionego z jedynką Hiszpana Rafaela Nadala, prezentując formę z najlepszych swoich lat. Tym samym ustanowił kolejny rekord Ery Open, wygrywając US Open pięć razy z rzędu. Federer jest też jak dotąd jedynym zawodnikiem, który wygrał pięć razy z rzędu dwa turnieje wielkoszlemowe (Wimbledon i US Open). W październiku Federer zagrał w turnieju z cyklu Masters Series w Madrycie, gdzie w drodze do półfinału w niezłym stylu pokonał Radka Stepanka 6-3, 7-6(8-6), Jo-Wilfrieda Tsongę 6-4, 6-1 i Juana Martina Del Potro 6-3, 6-3. W półfinale poległ jednak z Andy Murrayem 6-3, 3-6, 5-7 (późniejszym zwycięzcą). Po turnieju w Madrycie Federer wygrał tydzień później swój czwarty turniej w sezonie, tym razem w Bazylei w rodzinnej Szwajcarii, pokonując w finale Davida Nalbandiana 6-3, 6-4. W tegorocznym Masters Cup w Szangchaju został rozlosowany w grupie czerwonej wraz z Andym Murrayem, Gilem Simonem i Andym Roddickiem, który wycofał się po pierwszym meczu z powodu kontuzji kostki. Za Roddicka wszedł rezerwowy Radek Stepanek. Pierwszy mecz Federer grał z Gilem Simonem. Przegrał mecz 4:6,6:4 i 6:3. Drugi mecz grał z Radkiem Stepankiem, kóry wygrał 6:4 i 7:5. Ostatni mecz który musiał wygrać aby wyjść z fazy grupowej grał z Andym Murrayem. Przegrał mecz 6:4, 6:7, 5:7 i tym samym odpadł z kończącego sezon turnieju Masters Cup.

[edytuj] Poza kortem

Matka Rogera Federera, Lynette, pochodzi z RPA. Ojciec, Robert, jest rodowitym Szwajcarem. Rodzice poznali się podczas podróży służbowej: oboje pracowali dla tej samej firmy farmaceutycznej. Federer ma starszą o dwa lata siostrę, Dianę. Związany jest z byłą tenisistką, Mirką Vavrinec. W 2003 Federer założył fundację pomagającą chorym dzieciom z Republiki Południowej Afryki i promującą tamże sport wśród młodzieży.

[edytuj] Rekordy

[edytuj] Turnieje

  • Wygrywając w 4 kolejnych latach 2004-2007 Wimbledon i US Open Federer stał się pierwszym zawodnikiem w historii, który dokonał tej sztuki, wcześniej nikt nie wygrał tych dwóch turniejów nawet 3 lata z rzędu.
  • W 2006 osiągnął finały wszystkich turniejów wielkiego szlema, po raz pierwszy od czasów Roda Lavera, w 2007 powtórzył ten wynik.
  • W ciągu 3 lat (2005-2007) Roger wygrał 8 turniejów wielkoszlemowych. Nikt w dziejach nie dokonał tego w 3 lata. W ciągu 4 lat (2004-2007) wygrał 11 tytułów wielkiego szlema (kolejny rekord). Ostatnie lata jego kariery stanowią największą dominację jednego tenisisty w historii męskiego tenisa.
  • Dochodząc do finału US Open 2007 Federer osiągnął 10 finałów turniejów wielkoszlemowych z rzędu, co jest najlepszym wynikiem zarówno w erze Open i jak i w historii.
  • Wygrywając Australian Open 2007 bez straty seta został 4. w dziejach, który tego dokonał w turnieju wielkoszlemowym, pierwszym od 27 lat (od czasu Björna Borga w 1980).
  • Półfinał French Open 2008 to 16 z rzędu półfinał Federera w imprezie wielkoszlemowej, co jest absolutnym rekordem ery Open
  • Jest jedynym zawodnikiem w historii, któremu trzykrotnie udało się wygrać przynajmniej 3 turnieje wielkiego szlema w jednym roku (2004, 2006, 2007).
  • Jedyny w erze open, który wygrał dwukrotnie 3 turnieje wielkoszlemowe z rzędu (Wimbledon 2005,2006; US Open 2005, 2006; Australian Open 2006, 2007).
  • Jest jedynym zawodnikiem w dziejach, który w trzech różnych turniejach wielkiego szlema ma przynajmniej po 3 wygrane (Australian Open: 3; Wimbledon: 5; US Open: 5).
  • Wygrywając Wimbledon 5 razy z rzędu (2003-2007) stał się drugim zawodnikiem w erze Open (po Björnie Borgu (także mistrz Wimbledonu 5 razy z rzędu) który tego dokonał.
  • Wygrywając 5 razy z rzędu US Open (2004-2008), Federer dokonał tego jako pierwszy zawodnik w erze Open (poprzedni najlepsi to ex aequo John McEnroe i Ivan Lendl: 3 razy z rzędu).
  • Dotychczas Federer wygrał 13 turniejów wielkiego szlema, co stawia go na 2 miejscu w dziejach (prowadzi Sampras z 14 tytułami).
  • Federer jest jedynym zawodnikiem w historii tenisa, który wygrywał w czterech kolejnych latach po co najmniej 2 Turnieje Wielkiego Szlema.
  • Federer jest jedynym zawodnikiem w historii tenisa, który wygrywał 5 razy z rzędu 2 turnieje Wielkiego Szlema (Wimbledon 2003-2007, US Open 2004-2008)

[edytuj] Serie zwycięstw

  • Do Rogera Federera należy najdłuższa seria zwycięstw na kortach trawiastych: 65 meczów (od czerwca 2003 do lipca 2008), wynik znacznie lepszy od poprzedniego rekordu 41 wygranych po rząd Björna Borga.
  • Jako drugi w erze Open po Borgu osiągnął 5-krotnie serie zwycięstw ponad 20 meczów.
  • Najdłuższa seria zwycięstw na kortach twardych: 56 meczów (styczeń 2005-marzec 2006) to wyczyn Federera.
  • Wygrał 55 meczów z rzędu na terenie Ameryki Północnej – kolejny rekord.
  • W latach 2003-2005 wygrał 27 meczów z rzędu z zawodnikami z pierwszej dziesiątki rankingu ATP – kolejny rekord.
  • Od sierpnia 2006 do marca 2007 Federer wygrał 41 meczów z rzędu. To najlepszy wynik ostatnich dwudziestu kilku lat. Rekord należy do Guillermo Vilasa i wynosi 46 meczów. Do Rogera należy też druga co do długości seria zwycięstw w ostatnich latach - 35 (od czerwca do listopada 2005)
  • Bilans meczów 81-4 (95,3 procent wygranych). Jest to 3. osiągnięcie w erze Open po Johnie McEnroe, 82-3 (96,5 procent wygranych) i Jimmim Connorsie, 89-4 (95,7 procent wygranych) .

[edytuj] Ranking

  • Roger przez 237 tygodni był numerem jeden rankingu ATP bez przerwy (od 2 lutego 2004 do 17 sierpnia 2008). Jest to najlepszy wynik w dziejach (pobił wynik Connorsa, 160). To najbardziej prestiżowy rekord Federera. Jednak, jest to mniej od rekordu całkowitej liczby tygodni na 1. miejscu rankingu ATP Samprasa (286 tygodni). Federer pobił również rekord pań i panów należący do Steffi Graf, która była liderką światowego rankingu przez 186 tygodni bez przerwy.
  • Osiągnął najwyższy ranking ATP od wprowadzenia punktacji: 8370 pkt (20 listopada 2006).
  • Federer posiada rekord liczby punktów na koniec roku kalendarzowego: 8370 pkt (na koniec 2006).
  • W innym rankingu ATP, "Champions Race", który jest wszczynany co rok w styczniu i trwa do grudnia, Federer posiada kilka najwyższych wyników m.in. w 2005 osiągnął 1345 pkt; w 2006 roku ten rekord znów pobił: 1674 pkt.
  • Posiadał na koniec 2006 największą w dziejach przewagę nad rywalami, nad drugim w rankingu ATP Nadalem: niemal 3900 pkt.

[edytuj] Sponsorzy i zarobki poza kortem

Wg magazynu Forbes Federer zarobił w 2006 roku 29 mln dolarów (razem z zarobkami na korcie). W 2007 roku zarobił najwięcej spośród tenisistów w historii w jednym roku na korcie ponad 10 mln dolarów. Niedawno podpisał kontrakt z firma Nike opiewający na 130 mln dolarów na 10 lat. Związany także z producentem sprzętu tenisowego firmą Wilson. Inni sponsorzy: ambasador marki Rolex, Gillette, koncern spożywczy Emmi, ubezpieczyciel szwajcarski Nationale Suisse, firmą związaną z branżą kawową Jura, NetJets, liniami lotniczymi Swiss.

[edytuj] Finały

[edytuj] Gra pojedyncza

[edytuj] Mistrz

Legenda
Wielki Szlem (13)
Tennis Masters Cup (4)
ATP Masters Series (14)
ATP Tour (26)
Lp. Rok Turniej Nawierzchnia Finalista Wynik
1. 2001 Włochy Mediolan Dywan Francja Julien Boutter 6-4, 6-7(7), 6-4
2. 2002 Australia Sydney Twarda Argentyna Juan Ignacio Chela 6-3, 6-3
3. 2002 Niemcy Hamburg Ceglana Rosja Marat Safin 6-1, 6-3, 6-4
4. 2002 Austria Wiedeń Twarda Czechy Jiří Novák 6-4, 6-1, 3-6, 6-4
5. 2003 Francja Marsylia Twarda Szwecja Jonas Björkman 6-2, 7-6(6)
6. 2003 Zjednoczone Emiraty Arabskie Dubaj Twarda Czechy Jiří Novák 6-1, 7-6(2)
7. 2003 Niemcy Monachium Ceglana Finlandia Jarkko Nieminen 6-1, 6-4
8. 2003 Niemcy Halle Trawiasta Niemcy Nicolas Kiefer 6-1, 6-3
9. 2003 Wielka Brytania Wimbledon 2003 Trawiasta Australia Mark Philippoussis 7-6(5), 6-2, 7-6(3)
10. 2003 Austria Wiedeń Twarda Hiszpania Carlos Moyá 6-3, 6-3, 6-3
11. 2003 Stany Zjednoczone Houston Twarda Stany Zjednoczone Andre Agassi 6-3, 6-0, 6-4
12. 2004 Australia Australian Open 2004 Twarda Rosja Marat Safin 7-6(3), 6-4, 6-2
13. 2004 Zjednoczone Emiraty Arabskie Dubaj Twarda Hiszpania Feliciano López 4-6, 6-1, 6-2
14. 2004 Stany Zjednoczone Indian Wells Twarda Wielka Brytania Tim Henman 6-3, 6-3
15. 2004 Niemcy Hamburg Ceglana Argentyna Guillermo Coria 4-6, 6-4, 6-2, 6-3
16. 2004 Niemcy Halle Trawiasta Stany Zjednoczone Mardy Fish 6-0, 6-3
17. 2004 Wielka Brytania Wimbledon 2004 Trawiasta Stany Zjednoczone Andy Roddick 4-6, 7-5, 7-6(3), 6-4
18. 2004 Szwajcaria Gstaad Ceglana Rosja Igor Andriejew 6-2, 6-3, 5-7, 6-3
19. 2004 Kanada Toronto Twarda Stany Zjednoczone Andy Roddick 7-5, 6-3
20. 2004 Stany Zjednoczone US Open 2004 Twarda Australia Lleyton Hewitt 6-0, 7-6(3), 6-0
21. 2004 Tajlandia Bangkok Twarda Stany Zjednoczone Andy Roddick 6-4, 6-0
22. 2004 Stany Zjednoczone Houston Twarda Australia Lleyton Hewitt 6-3, 6-2
23. 2005 Katar Ad-Dauha Twarda Chorwacja Ivan Ljubičić 6-3, 6-1
24. 2005 Holandia Rotterdam Twarda Chorwacja Ivan Ljubičić 5-7, 7-5, 7-6(5)
25. 2005 Zjednoczone Emiraty Arabskie Dubaj Twarda Chorwacja Ivan Ljubičić 6-1, 6-7(6), 6-3
26. 2005 Stany Zjednoczone Indian Wells Twarda Australia Lleyton Hewitt 6-2, 6-4, 6-4
27. 2005 Stany Zjednoczone Miami Twarda Hiszpania Rafael Nadal 2-6, 6-7(4), 7-6(5), 6-3, 6-1
28. 2005 Niemcy Hamburg Ceglana Francja Richard Gasquet 6-3, 7-5, 7-6(4)
29. 2005 Niemcy Halle Trawiasta Rosja Marat Safin 6-4, 6-7(6), 6-4
30. 2005 Wielka Brytania Wimbledon 2005 Trawiasta Stany Zjednoczone Andy Roddick 6-2, 7-6(2), 6-4
31. 2005 Stany Zjednoczone Cincinnati Twarda Stany Zjednoczone Andy Roddick 6-3, 7-5
32. 2005 Stany Zjednoczone US Open 2005 Twarda Stany Zjednoczone Andre Agassi 6-3, 2-6, 7-6(1), 6-1
33. 2005 Tajlandia Bangkok Twarda Wielka Brytania Andy Murray 6-3, 7-5
34. 2006 Katar Ad-Dauha Twarda Francja Gaël Monfils 6-3, 7-6(5)
35. 2006 Australia Australian Open 2006 Twarda Cypr Marcos Baghdatis 5-7, 7-5, 6-0, 6-2
36. 2006 Stany Zjednoczone Indian Wells Twarda Stany Zjednoczone James Blake 7-5, 6-3, 6-0
37. 2006 Stany Zjednoczone Miami Twarda Chorwacja Ivan Ljubičić 7-6(5), 7-6(4), 7-6(6)
38. 2006 Niemcy Halle Trawiasta Czechy Tomáš Berdych 6-0, 6-7(4), 6-2
39. 2006 Wielka Brytania Wimbledon 2006 Trawiasta Hiszpania Rafael Nadal 6-0, 7-6(5), 6-7(2), 6-3
40. 2006 Kanada Toronto Twarda Francja Richard Gasquet 2-6, 6-3, 6-2
41. 2006 Stany Zjednoczone US Open 2006 Twarda Stany Zjednoczone Andy Roddick 6-2, 4-6, 7-5, 6-1
42. 2006 Japonia Tokio Twarda Wielka Brytania Tim Henman 6-3, 6-3
43. 2006 Hiszpania Madryt Twarda Chile Fernando González 7-5, 6-1, 6-0
44. 2006 Szwajcaria Bazylea Dywan Chile Fernando González 6-3, 6-2, 7-6(3)
45. 2006 Chiny Szanghaj Twarda Stany Zjednoczone James Blake 6-0, 6-3, 6-4
46. 2007 Australia Australian Open 2007 Twarda Chile Fernando González 7-6(2), 6-4, 6-4
47. 2007 Zjednoczone Emiraty Arabskie Dubaj Twarda Rosja Michaił Jużnyj 6-4, 6-3
48. 2007 Niemcy Hamburg Ceglana Hiszpania Rafael Nadal 2-6, 6-2, 6-0
49. 2007 Wielka Brytania Wimbledon 2007 Trawiasta Hiszpania Rafael Nadal 7-6(7), 4-6, 7-6(3), 2-6, 6-2
50. 2007 Stany Zjednoczone Cincinnati Twarda Stany Zjednoczone James Blake 6-1, 6-4
51. 2007 Stany Zjednoczone US Open 2007 Twarda Serbia Novak Đoković 7-6(4), 7-6(2), 6-4
52. 2007 Szwajcaria Bazylea Dywan Finlandia Jarkko Nieminen 6-3, 6-4
53. 2007 Chiny Szanghaj Twarda Hiszpania David Ferrer 6-2, 6-3, 6-2
54. 2008 Portugalia Estoril Ceglana Rosja Nikołaj Dawydienko 7-6(5), 1-2 Ret.
55. 2008 Niemcy Halle Trawiasta Niemcy Philipp Kohlschreiber 6-3, 6-4
56. 2008 Stany Zjednoczone US Open 2008 Twarda Wielka Brytania Andy Murray 6-2, 7-5, 6-2
57. 2008 Szwajcaria Bazylea Dywan Argentyna David Nalbandian 6-3, 6-4

[edytuj] Finały Turniejowe (21)
Legend
Grand Slam (4)
Tennis Masters Cup (1)
ATP Masters Series (9)
ATP Tour (7)
Finals by Surface
Hard (5)
Grass (1)
Clay (10)
Carpet (5)
Finals by Surface
Outdoors (14)
Indoors (7)
No. Date Tournament Surface Opponent in Final Score in Final
1. February 13, 2000 Marseille, France Dywan (i) Szwajcaria Marc Rosset 2–6, 6–3, 7–6(5)
2. October 29, 2000 Basel, Switzerland Dywan (i) Szwecja Thomas Enqvist 6–2, 4–6, 7–6(4), 1–6, 6–1
3. February 25, 2001 Rotterdam, Netherlands Twarda (i) Francja Nicolas Escudé 7–5, 3–6, 7–6(5)
4. October 28, 2001 Basel, Switzerland Dywan (i) Wielka Brytania Tim Henman 6–3, 6–4, 6–2
5. February 3, 2002 Milan, Italy Dywan (i) Włochy Davide Sanguinetti 7–6(2), 4–6, 6–1
6. March 31, 2002 Miami, U.S. Twarda Stany Zjednoczone Andre Agassi 6–3, 6–3, 3–6, 6–4
7. May 11, 2003 Rome, Italy Ceglasta Hiszpania Félix Mantilla 7–5, 6–2, 7–6(8)
8. July 13, 2003 Gstaad, Switzerland Ceglasta Czechy Jiří Novák 5–7, 6–3, 6–3, 1–6, 6–3
9. November 20, 2005 Tennis Masters Cup, Shanghai, China Dywan (i) Argentyna David Nalbandian 6–7(4), 6–7(11), 6–2, 6–1, 7–6(3)
10. March 5, 2006 Dubai, United Arab Emirates Twarda Hiszpania Rafael Nadal 2–6, 6–4, 6–4
11. April 23, 2006 Monte Carlo, Monaco Ceglasta Hiszpania Rafael Nadal 6–2, 6–7(2), 6–3, 7–6(5)
12. May 14, 2006 Rome, Italy Ceglasta Hiszpania Rafael Nadal 6–7(7), 7–6(5), 6–4, 2–6, 7–6(5)
13. June 11, 2006 French Open, Paris Ceglasta Hiszpania Rafael Nadal 1–6, 6–1, 6–4, 7–6(4)
14. April 22, 2007 Monte Carlo, Monaco Ceglasta Hiszpania Rafael Nadal 6–4, 6–4
15. June 10, 2007 French Open, Paris Ceglasta Hiszpania Rafael Nadal 6–3, 4–6, 6–3, 6–4
16. August 12, 2007 Montréal, Canada Twarda Serbia Novak Djokovic 7–6(2), 2–6, 7–6(2)
17. October 21, 2007 Madrid, Spain Twarda (i) Argentyna David Nalbandian 1–6, 6–3, 6–3
18. April 27, 2008 Monte Carlo, Monaco Ceglasta Hiszpania Rafael Nadal 7–5, 7–5
19. May 18, 2008 Hamburg, Germany Ceglasta Hiszpania Rafael Nadal 7–5, 6–7(3), 6–3
20. June 8, 2008 French Open, Paris Ceglasta Hiszpania Rafael Nadal 6–1, 6–3, 6–0
21. July 6, 2008 Wimbledon, London Trawiasta Hiszpania Rafael Nadal 6–4, 6–4, 6–7(5), 6–7(8), 9–7

[edytuj] Gra podwójna

[edytuj] Mistrz

[edytuj] Statystyki

[edytuj] Legenda osiąnięć

     zielony: W, wygrał turniej seniorski

     żółty : F, odpadł w finale w turnieju seniorskim

      ciemnobrązowy : SF, odpadł w półfinale w turnieju seniorskim

     jasnobrązowy: QF