Roman Giertych

Z Wikipedii

Roman Giertych
Data i miejsce urodzenia	27 lutego 1971 Śrem
Wicepremier, Minister edukacji narodowej
Okres urzędowania	od 5 maja 2006 do 13 sierpnia 2007
Przynależność polityczna	Liga Polskich Rodzin
Poprzednik	Michał Seweryński[1]
Następca	Ryszard Legutko[2]
Prezes Ligi Polskich Rodzin
Okres urzędowania	od 11 marca 2006 do 24 października 2007
Poprzednik	Marek Kotlinowski
Następca	Sylwester Chruszcz (p.o.)
Poseł V kadencji Sejmu
Przynależność polityczna	Liga Polskich Rodzin
Okres urzędowania	od 19 października 2005 do 4 listopada 2007
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach

Roman Jacek Giertych (ur. 27 lutego 1971 w Śremie) – polski polityk, adwokat i historyk, wicepremier i minister edukacji narodowej od 5 maja 2006 do 13 sierpnia 2007 w rządach Kazimierza Marcinkiewicza i Jarosława Kaczyńskiego, w latach 2001-2007 poseł na Sejm IV i V kadencji, były prezes Ligi Polskich Rodzin i Młodzieży Wszechpolskiej.

Życiorys

Pochodzi z rodziny polityków narodowych, jest synem Macieja Giertycha, wnukiem Jędrzeja Giertycha i prawnukiem Franciszka Giertycha.

Od urodzenia mieszkał w Kórniku, gdzie ukończył Szkołę Podstawową i Liceum Ogólnokształcące. Został absolwentem Wydziału Historycznego (1989-1994) oraz Wydziału Prawa (1990-1995) Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. W 1996 rozpoczął aplikację adwokacką w Warszawie, którą ukończył w 2000.

Jest autorem książek: Kontrrewolucja młodych, Pod walcem historii i Możemy wygrać Polskę oraz artykułów publikowanych m.in. w "Bastionie", "Ładzie", "Najwyższym Czasie", "Rycerzu Niepokalanej", "Wszechpolaku". Przed wejściem do Sejmu prowadził w Warszawie własną kancelarię adwokacką, powrócił do tego zajęcia w 2007.

Żonaty z Barbarą, ma dwie córki.

Działalność polityczna

W 1989 utworzył deklarującą narodowe wartości Młodzież Wszechpolską, nawiązującą swoją nazwą do przedwojennego Związku Akademickiego "Młodzież Wszechpolska". Przez pierwsze lata był jej prezesem, w 1994 został prezesem honorowym. Był członkiem Stronnictwa Narodowo-Demokratycznego i Stronnictwa Narodowego, którego działacze w 2001 tworzyli Ligę Polskich Rodzin.

W wyborach parlamentarnych w 1993 kandydował do Sejmu z listy Unii Polityki Realnej, cztery lata później współtworzył Narodowo-Chrześcijańsko-Demokratyczny Blok dla Polski.

Roman Giertych wraz z partyjnymi kolegami Mirosławem Orzechowskim i Wojciechem Wierzejskim (od prawej) podczas jednego z posiedzeń V kadencji Sejmu(2005-2007)

W wyborach parlamentarnych w 2001 został z listy LPR wybrany na posłem na Sejm IV kadencji z okręgu podwarszawskiego. Od lipca 2004 pełnił funkcję wiceprzewodniczącego sejmowej komisji śledczej badającą sprawę Orlengate. Ponownie uzyskał mandat poselski w wyborach w 2005, kandydując z okręgu warszawskiego i otrzymując 35 512 głosów. W Sejmie pełnił funkcję przewodniczącego Komisji do Spraw Służb Specjalnych.

Był przewodniczącym Kongresu LPR, w marcu 2006 został wybrany na prezesa partii w miejsce Marka Kotlinowskiego. Po wyborach parlamentarnych w 2007, w których nie uzyskał mandatu, 24 października 2007 zrezygnował z funkcji prezesa LPR i zapowiedział odejście z polityki.

Minister edukacji narodowej

Od 5 maja 2006 do 13 sierpnia 2007 sprawował funkcje wicepremiera i ministra edukacji narodowej w rządach Kazimierza Marcinkiewicza i Jarosława Kaczyńskiego. W 2007 bez powodzenia ubiegał się o mandat poselski w okręgu lubelskim.

Protesty społeczne

Jego nominacja na ministra doprowadziła do manifestacji studenckich w maju 2006, które odbyły się m.in. w Gdańsku, Krakowie, Łodzi, Rzeszowie, Szczecinie i Warszawie, zaś 13 czerwca z inspiracji Inicjatywy Uczniowskiej odbył się protest grupy uczniów ze szkół średnich i gimnazjalnych, która zablokowała siedzibę ministerstwa. Zorganizowano także zbieranie podpisów pod listem otwartym dotyczącym jego odwołania. Zebrano 137 876 podpisów, a list został 8 czerwca przekazany do Kancelarii Premiera^[3]. Powstała także inicjatywa "Giertych musi odejść" postulująca jego odwołanie, która organizowała w ciągu pierwszych miesięcy manifestacje i marsze protestacyjne w całej Polsce, m.in. pod hasłem "Początek Roku – Koniec Giertycha"^[4].

Odwołanie Mirosława Sielatyckiego

6 czerwca 2006 podjął decyzję o odwołaniu szefa Centralnego Ośrodka Doskonalenia Nauczycieli, Mirosława Sielatyckiego. Jako podstawę decyzji podał wydane przez CODN podręcznika dla nauczycieli Kompas – edukacja o prawach człowieka w pracy z młodzieżą^[5]. Celem tej publikacji stworzonej w 2002 przez Radę Europy i przetłumaczonej na 19 języków była promocja praw człowieka. Według Romana Giertycha podręcznik miał służyć "promocji homoseksualizmu" w szkole, co stało się podstawą do podjęcia decyzji o odwołaniu Mirosława Sielatyckiego. Przeciwko decyzji ministra zaprotestowali pracownicy CODN^[6], Polska Izba Książki^[7], Amnesty International oraz przewodniczący Rady Europy, Terry Davis.

Oświadczenie ambasadora Izraela

9 lipca 2006 ambasador Izraela w Warszawie David Peleg publicznie ogłosił, że będzie unikać kontaktów z Romanem Giertychem i urzędnikami ministerstwa edukacji^[8]. Jako uzasadnienie rzecznik ambasady, Michael Sobelman, przypomniał książki Jędrzeja Giertycha z okresu międzywojennego, które według niego były przesiąknięte nacjonalizmem i wskazał, że jego zdaniem politycy LPR w swojej ideologii opierają się na "antysemickim podłożu".

Amnestia maturalna

15 lipca 2006 ogłosił częściową "amnestię maturalną" dla absolwentów, którzy nie zdali matury w 2006. 2 października 2006 Rzecznik Praw Obywatelskich zaskarżył rozporządzenie do Trybunału Konstytucyjnego^[9]. 16 stycznia 2007 Trybunał Konstytucyjny uznał amnestię maturalną za niezgodną z konstytucją.

Wystąpienie w Heidelbergu

1 marca 2007 podczas nieformalnego spotkania ministrów edukacji państw Unii Europejskiej Roman Giertych zaproponował stworzenie europejskiej Wielkiej Karty Praw Narodów, mającej zawierać m.in. obejmujący całą Europę zakaz przeprowadzania aborcji oraz "propagandy homoseksualnej". Słowa te wywołały oskarżenia ministra o homofobię. Jednocześnie podczas tego wystąpienia Roman Giertych zasugerował, jakoby prezentowane przez niego stanowisko było poglądem całego polskiego rządu, czemu 2 marca zaprzeczył rzecznik rządu Jan Dziedziczak^[10].

Procesy sądowe

W marcu 2005 w wywiadzie dla dziennika "Rzeczpospolita" nazwał Adama Michnika "byłym partyjnym aparatczykiem", za co wytoczono mu proces o naruszenie dóbr osobistych. We wrześniu 2007 Sąd Apelacyjny w Warszawie nakazał Giertychowi przeproszenie Michnika oraz zapłatę 10 000 zł na Zakład dla Niewidomych w Laskach^[11].

Wywód genealogiczny

Publikacje

• Pod walcem historii
• Kontrrewolucja młodych
• Lot Orła
• Możemy wygrać Polskę
• Za Błękitną Kurtyną. Polski wywiad na tropie masonów - Roman Giertych wypiera się autorstwa, które Michał Karnowski mu przypisuje (książka została wydana pod pseudonimem Roman Bertowski)^[12]

Ciekawostki

• Romanowi Giertychowi poświęcił swoją piosenkę pt. "Twarz Romana", wykonawca poezji śpiewanej Piotr Bukartyk.

Przypisy

Zobacz też

• Zero tolerancji dla przemocy w szkole

Źródła

• Strona sejmowa posła V kadencji

p • d • e

Rząd Jarosława Kaczyńskiego

W dniu zaprzysiężenia	Ludwik Dorn (PiS) • Anna Fotyga (PiS) • Grażyna Gęsicka (bezp.) • Roman Giertych (LPR) • Przemysław Gosiewski (PiS) • Wojciech Jasiński (PiS) • Antoni Jaszczak (SRP) • Jarosław Kaczyński (PiS) • Anna Kalata (SRP) • Stanisław Kluza (bezp.) • Andrzej Lepper (SRP) • Tomasz Lipiec (bezp.) • Jerzy Polaczek (PiS) • Zbigniew Religa (PC) • Michał Seweryński (bezp.) • Radosław Sikorski (bezp.) • Jan Szyszko (PiS) • Kazimierz Ujazdowski (PiS) • Zbigniew Wassermann (PiS) • Rafał Wiechecki (LPR) • Piotr Woźniak (PiS) • Zbigniew Ziobro (PiS)
Późniejsi członkowie rządu	Zyta Gilowska (bezp.) • Andrzej Aumiller (SRP) • Aleksander Szczygło (PiS) • Janusz Kaczmarek (bezp.) • Mariusz Błaszczak (PiS) • Elżbieta Jakubiak (bezp.) • Wojciech Mojzesowicz (PiS) • Władysław Stasiak (bezp.) • Mirosław Barszcz (bezp.) • Marek Gróbarczyk (bezp.) • Ryszard Legutko (PiS) • Joanna Kluzik-Rostkowska (PiS)

 

p • d • e

Rząd Kazimierza Marcinkiewicza

W dniu zaprzysiężenia	Ludwik Dorn (PiS) • Grażyna Gęsicka (bezp.) • Krzysztof Jurgiel (PiS) • Tomasz Lipiec (bezp.) • Teresa Lubińska (bezp.) • Kazimierz Marcinkiewicz (PiS) • Stefan Meller (bezp.) • Krzysztof Michałkiewicz (PiS) • Andrzej Mikosz (bezp.) • Jerzy Polaczek (PiS) • Zbigniew Religa (bezp.) • Michał Seweryński (bezp.) • Radosław Sikorski (bezp.) • Jan Szyszko (PiS) • Kazimierz Ujazdowski (PiS) • Zbigniew Wassermann (PiS) • Piotr Woźniak (PiS) • Zbigniew Ziobro (PiS)
Późniejsi członkowie rządu	Anna Fotyga (PiS) • Roman Giertych (LPR) • Zyta Gilowska (bezp.) • Wojciech Jasiński (PiS) • Antoni Jaszczak (PSL) • Anna Kalata (SRP) • Andrzej Lepper (SRP) • Rafał Wiechecki (LPR) • Paweł Wojciechowski (bezp.)

 

p • d • e

Ministrowie Edukacji Narodowej III Rzeczypospolitej

Henryk Samsonowicz • Robert Głębocki • Andrzej Stelmachowski • Zdobysław Flisowski • Aleksander Łuczak • Ryszard Czarny • Jerzy Wiatr • Mirosław Handke • Edmund Wittbrodt • Krystyna Łybacka • Mirosław Sawicki • Michał Seweryński • Roman Giertych • Ryszard Legutko • Katarzyna Hall

 

p • d • e

Przewodniczący Sejmowej Komisji do Spraw Służb Specjalnych

Jerzy Ciemniewski | Konstanty Miodowicz | Zbigniew Siemiątkowski | Marek Biernacki | Jan Lityński | Zbigniew Siemiątkowski | Konstanty Miodowicz | Józef Gruszka | Konstanty Miodowicz | Roman Giertych | Marek Biernacki | Janusz Zemke