Student

Z Wikipedii

Student (łac. studere - starać się, przykładać się do czegoś) – uczeń szkoły wyższej. W Galicji mianem studenta zwykło się określać ucznia gimnazjum; słuchaczy uniwersytetu nazywano natomiast akademikami.

Spis treści 1 Historia 2 Współczesne polskie statystyki 3 Kultura studencka 4 Zobacz też 5 Przypisy

[edytuj] Historia

W średniowieczu i we wczesnej nowożytności studenci mieli szczególny status prawny, a uniwersytety posiadały własny wymiar sprawiedliwości, któremu podlegali studenci, profesorowie i inne osoby zatrudniane przez uniwersytet. Studenci byli niegdyś przez mieszczan ośrodków uniwersyteckich kojarzeni z pijaństwem i wszczynaniem burd. Jednocześnie, jako wyjęci spod jurysdykcji sądów miejskich, byli za naruszenia ładu publicznego przez swe uczelnie karani stosunkowo łagodnie, często tylko wtrąceniem do karceru na kilka dni. Powodowało to niechęć do studentów w ośrodkach uniwersyteckich.

W średniowieczu rola uniwersytetów była szersza, gdyż obejmowała zadania tak odpowiadające dzisiejszemu kształceniu średniego stopnia, jak i wyższemu kształceniu akademickiemu. Z tej przyczyny wyróżniano w średniowieczu różne typy studentów. Najbardziej powszechnym był scholaris simplex, czyli osoba studiująca krócej niż dwa lata na wydziale filozoficznym lub artystycznym tzw. siedem sztuk wyzwolonych. Możliwe były też studia trwające dwa do dwóch i pół roku i odbywające się pod kierunkiem magistra. Absolwent otrzymywał tytuł bakałarza, co dawało uprawnienia do podjęcia pracy nauczyciela. Po dalszych, trwających dwa lub trzy lata studiach na tym samym wydziale, obejmujących także współudział w dydaktyce, student mógł się starać o stopień magistra. Dopiero po ukończeniu takich studiów można było podjąć dalsze na tzw. wyższym wydziale (teologia, medycyna lub prawo), połączone z obowiązkiem pracy dydaktycznej – stanowili oni w średniowieczu większą część kadry naukowej. Istniała jednak możliwość wykupienia się od tego obowiązku. Tylko 2 do 5% spośród tych, którzy podjęli studia, kończyło wyższe wydziały. Ukończenie wyższego wydziału następowało z reguły w wieku 25 do 30 lat, a zatem po około 10 latach studiów i dawało przywilej ubiegania się o tytuł doktorski. Wreszcie istnieli studenci wywodzący się z wyższych warstw społecznych, przede wszystkim patrycjatu, którzy nie zdobywali pełnego wykształcenia uniwersyteckiego, od razu przystępując do nauki przedmiotów zawodowych, przede wszystkim związanych z prawem.

W średniowiecznych uniwersytetach włoskich rektor był wybierany przez studentów, zaś profesorowie byli traktowani jako osoby wynajęte przez studentów i byli przez nich bezpośrednio opłacani. W innych krajach uniwersytety były bardziej zależne od biskupów, a ich środki utrzymania w większym stopniu pochodziły z beneficjów. Studenci byli na różnych uniwersytetach grupowani wedle dwóch różnych zasad. Pierwsza, wywodząca się z Uniwersytetu w Bolonii, przypisywała studentów do grup na podstawie ich pochodzenia z różnych krajów i regionów (nationes). Odmiennie postępowano na w Paryżu, gdzie dzielono studentów wedle przedmiotów, których uczyli się i które nauczali (facultates) – choć i tam istniała instytucja "natio", o mniejszym znaczeniu. Jeszcze w średniowieczu zasada paryska rozpowszechniła się, obecnie stanowi zaś standard (jedynie w Szwecji istnieją pozostałości zasady wywodzącej się z Bolonii).

Wraz z wyodrębnieniem się we wczesnej nowożytności lepiej zorganizowanych państw terytorialnych o jednolitej administracji i strzeżonych granicach oraz wzroście związanej z tym biurokracji wzrosła rola wykształcenia akademickiego a co za tym idzie, pozycja społeczna studentów. Jednocześnie uniwersytety wykorzystywały wzrost zainteresowania studiami, wprowadzając opłaty za wszelkie czynności administracyjne. Jednocześnie rozwinięto nauczanie w bardziej związanym z ówczesnymi potrzebami kierunku, np. w matematyce kładąc nacisk na geometrię, potrzebną przy projektowaniu fortec. W tym czasie wprowadzono też exercitia, czyli pierwowzór dzisiejszych zajęć ćwiczeniowych oraz studia, które zapoczątkowały tradycję sportu akademickiego, obejmując naukę fechtunku i tańca.

Studenci mieszkali we wczesnej epoce nowożytnej na kwaterach prywatnych. Dochody związane z zakwaterowaniem studentów, ich wyżywieniem, a także w dużej mierze związane z prostytucją miały duże znaczenie dla mniejszych miast uniwersyteckich. Duże zyski czerpali także drukarze, introligatorzy, płatnerze czy osoby trudniące się wynajmowaniem koni. W przypadku konfliktów zdarzały się demonstracyjne przypadki opuszczenia miasta przez studentów i ich profesorów, co mogło prowadzić do upadku gospodarczego miasta. Zwykle miasto spełniało postulaty studentów, zaś oni wracali wśród wiwatów mieszczan. Zdarzały się jednak przypadki, że studenci i profesorowie przyjmowali ofertę innego miasta i przenosili uniwersytet.

W XVIII wieku zaczęto powszechnie wprowadzać umundurowanie wojska i różnych służb państwowych, nawiązujące zwykle do barw poszczególnych państw. Również studenci przejęli ten zwyczaj, podkreślając swoje pochodzenie. Zaczęły się kształtować korporacje studenckie.

[edytuj] Współczesne polskie statystyki

• W roku 1979 liczba studentów wynosiła ok.500 000 osób.
• W roku 1988 studiujących było ok.300 000^[1]
• W roku akademickim 2004/2005 było w Polsce 1926,1 tysięcy studentów, z czego 923,1 tysięcy studentów studiów dziennych, 66,0 wieczorowych, 913,5 zaocznych i 23,5 eksternistycznych.

Studenci w Polsce według typów szkół wyższych (w tysiącach):

• Uniwersytety 554,9
• Wyższe szkoły techniczne 340,2
• Wyższe szkoły rolnicze 107,6
• Wyższe szkoły ekonomiczne 387,9
• Wyższe szkoły pedagogiczne 133,8
• Akademie medyczne 44,5
• Wyższe szkoły morskie 12,1
• Akademie wychowania fizycznego 27,0
• Wyższe szkoły artystyczne 15,1
• Wyższe szkoły teologiczne 10,4
• Wyższe szkoły zawodowe 207,1
• Szkoły resortu obrony narodowej 11,5
• Szkoły resortu spraw wewnętrznych i administracji 1,8
• Pozostałe szkoły (niepaństwowe o profilu uniwersyteckim) 72,2

[edytuj] Kultura studencka

Współczesna kultura studencka, w tym piosenka studencka, w znacznym stopniu wywodzi się ze średniowiecznej kultury studenckiej. Wielkimi dziełami studenckiej literatury średniowiecznej są Carmina Burana, dzieła Archipoety i wagantów, do dzieł kultury studenckiej Renesansu można zaliczyć Listy ciemnych mężów (Epistulae virorum obscurorum). Z polskiej kultury studenckiej średniowiecza zachowało się niewiele: kilka listów miłosnych i sławny humorystyczny wierszyk makaroniczny "dum bibo piwo stat mihi kolano krzywo".

[edytuj] Zobacz też

• akademik
• gwara studencka
• korporacja akademicka
• menzura (pojedynek)
• komers, komersz
• odpowiedzialność dyscyplinarna studentów
• ISIC
• Indeks

Przypisy

Medyka: ''Mrówki'' zgromadziły się przed Urzędem Miasta

Około stu osób, tzw. mrówek, zebrało się przed Urzędem Miasta Przemyśla. Protestują przeciwko zmianom przepisów celnych, które pozwalają przenosić przez granicę tylko 40 sztuk papierosów.

Amnestia dla wszystkich, którzy unikali służby wojskowej

Mężczyźni, którzy są zarejestrowani, lecz ukrywają się i ignorują wezwania - zostaną przeniesieni do rezerwy. Ci którzy ukrywali się przed rejestracją - teraz będą musieli najpierw się zarejestrować i dopiero wtedy zostaną przeniesieni do rezerwy - ogłosił dziś szef MON Bogdan Klich.

Gen. Sikorski nie został zastrzelony ani uduszony

Prezes IPN Janusz Kurtyka potwierdził, że gen. Władysław Sikorski zginął w katastrofie lotniczej. - W trakcie badań nie stwierdzono śladów, które by wskazywały, że generał został postrzelony bądź uduszony.

Dalajlama: zawsze zazdrościłem Wałęsie wąsów

Rozpoczęło się spotkanie noblistów z 600 młodymi ludźmi z całego kraju. Uczestniczą w nim Lech Wałęsa, Shirn Ebadi (irańska obrończyni praw kobiet), prezydent RPA Frederik de Klerk oraz Dalajlama XIV, który dziennikarzy poinformował, że Wałęsie zazdrości... wąsów,. Wałęsa uważa, że przyznanie mu 25 lat temu Pokojowej Nagrody Nobla było zachętą dla ruchu "Solidarność" do dalszego działania.

Kategoria A, życie z wyrokiem

Paweł od trzech lata żyje jak zbieg z więzienia. Jedna litera w książeczce wojskowej i sprzeciw wobec obowiązkowej służby wojskowej zmieniły jego życie. Dzisiaj Ministerstwo Obrony Narodowej ogłosiło amnestię dla takich jak on.

Wizyta prezydenta w Azji skrócona, odwołano przyjęcie

Lech Kaczyński wróci do Polski wcześniej niż początkowo planowano. Polski prezydent miał wydać w sobotę przyjęcie w hotelu w Seulu. Jednak impreza została odwołana i w sobotę przed północą polska delegacja będzie już w kraju.

Sejm przeciw odwołaniu Komorowskiego

Sejm odrzucił wniosek PiS-u o odwołanie Bronisława Komorowskiego z funkcji marszałka Sejmu. Komorowski powiedział chwilę potem, że choć Sejm nie poparł PiS-u, to wniosek, debata i głosowanie to dla niego cenne doświadczenie: - Nauczyło mnie to, że trzeba miarkować także to, co chce się wyrazić językiem ironii - stwierdził. - Dziękuję wszystkim - zakończył.

A co mnie jakiś barman na Cyprze obchodzi?

Tymi słowami Jacek Kurski skomentował doniesienia Polaka, pracującego w hotelu na Cyprze, o pijanych dwóch posłach PiS, którzy zniszczyli hotelowe wózki golfowe. Kurski zapewnił też o swoim poparciu dla kolegów i porównał całą sprawę do swojego niedawnego drogowego wybryku, czyli "rzekomej afery, która podnieciła tabloidy".

Lądowanie z turbulencjami: Lech Kaczyński przybył do Seulu

Prezydent RP Lech Kaczyński przybył około godz. 5.50 rano czasu polskiego do Seulu. Wizyta w Korei Południowej ma charakter oficjalny i kończy trwającą od niedzieli podróż prezydenta po Azji.

Marcinkiewicz na Platformie do Strasburga

Były premier Kazimierz Marcinkiewicz na pierwszym miejscu warszawskiej listy PO do Parlamentu Europejskiego. Taki wariant rozważają liderzy partii - dowiedziała się „Gazeta”