Valéry Giscard d'Estaing

Z Wikipedii

Valéry Giscard d'Estaing
Data i miejsce urodzenia	2 lutego 1926 Koblencja
20. Prezydent Republiki Francuskiej Współksiążę Andory
Okres urzędowania	od 19 maja 1974 do 10 maja 1981
Przynależność polityczna	Unia na rzecz Demokracji Francuskiej
Poprzednik	Alain Poher (Tymczasowo)
Następca	Francois Mitterrand
Minister Finansów i Ekonomii Republiki Francuskiej
Okres urzędowania	od 16 czerwca 1969 do 19 maja 1974
Poprzednik	François-Xavier Ortoli
Następca	Jean-Pierre Fourcade
Minister Finansów i Ekonomii Republiki Francuskiej
Okres urzędowania	od 19 stycznia 1962 do 8 stycznia 1966
Poprzednik	Wilfrid Baumgartner
Następca	Michel Debré
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach

Valéry Marie René Georges Giscard d'Estaing (ur. 2 lutego 1926 w Koblencji, Niemcy) – francuski polityk, w latach 1974-1981 prezydent Francji.

Spis treści 1 Pochodzenie i najwcześniejsze lata (1926-1951) 2 Wczesna kariera polityczna (1951-1962) 3 Minister i opozycjonista (1962-1974) 4 Prezydent Republiki (1974-1981) 5 Były prezydent (od 1981) 6 Rodzina 7 Nota 8 Niektóre pełnione funkcje

[edytuj] Pochodzenie i najwcześniejsze lata (1926-1951)

Giscard urodził się w bogatej rodzinie, o której można spokojnie powiedzieć, iż zalicza się do tzw. dobrej szlachty, ale nie do arystokracji. Pierwotnie nazwisko rodowe rodziny przyszłego prezydenta brzmiało Giscard, jednakże na krótko przed urodzeniem syna jego ojciec Edmond Giscard postarał się o przedłużenie nazwiska o d'Estaing, na podstawie dalekiego pokrewieństwa między jego rodziną a admirałem d'Estaing, który wsławił się w czasie amerykańskiej wojny o niepodległość.

Ze strony matki, May Bardoux, Valery był wnukiem senatora Jacques'a Bardoux i praprawnukiem republikańskiego polityka Agénora Bardoux.

Valery przyszedł na świat w Koblencji, ponieważ jego ojciec był w owym czasie wysokim urzędnikiem administracji okupacyjnej.

W czasie II wojny światowej i okupacji hitlerowskiej rodzina Giscardów nie działała w żadnych organizacjach ruchu oporu. Co więcej: Edmond Giscard d'Estaing był zagorzałym zwolennikiem marszałka Philippe'a Petaina, a nawet otrzymał z jego rąk honorową odznakę Francisque.

Po wyzwoleniu w 1944 roku Valery zgłosił się do armii i przez kilka tygodni brał udział w zdobywaniu Niemiec.

W latach 1949-1951 ukończył politechnikę i École nationale d'administration (Krajową Szkołę Administracji), która jest kuźnią politycznych i gospodarczych elit Francji.

[edytuj] Wczesna kariera polityczna (1951-1962)

W 1951 roku został po raz pierwszy wybrany deputowanym, jako niezależny konserwatysta. W owym czasie jego mentorem był premier Antoine Pinay.

Przełom w jego karierze nastąpił po powrocie do władzy generała Charles'a de Gaulle'a. Wtedy też Pinay został ministrem finansów i gospodarki, a młody Giscard członkiem jego gabinetu.

[edytuj] Minister i opozycjonista (1962-1974)

Dzięki licznym powiązaniom ze światem polityczno-finansowym po odejściu Pinaya ze stanowiska ministra został wpierw sekretarzem stanu w tym resorcie, zaś w 1962 roku ministrem.

W tym okresie nie był popularny, przez wzgląd na swoje liberalne koncepcje. W 1966 roku de Gaulle pozbawił go stanowiska ministra. W międzyczasie Giscard stanął na czele ugrupowania Niezależnych Republikanów, które popierało gaullistów na zasadzie tak, ale... Zwano go wtedy dość powszechnie i, przyznać trzeba, nieco uszczypliwie Fiscard.

W 1969 roku, kiedy to de Gaulle rozpisał referendum, oznajmiając, iż w wypadku przegrania go ustąpi z urzędu, Giscard oznajmił, że będzie głosował przeciw, co w znacznej mierze przyczyniło się do porażki i rezygnacji generała. W owym czasie Giscard poważnie zastanawiał się, czy nie kandydować na urząd prezydenta, ale ostatecznie zdecydował się poprzeć Georges'a Pompidou, za co ten przywrócił mu stanowisko ministra. Urząd ten piastował w latach 1969-1974 w gabinetach Jacques'a Chaban-Delmasa i Pierre'a Messmera.

[edytuj] Prezydent Republiki (1974-1981)

Po śmierci prezydenta Pompidou najpoważniejszymi kandydatami na jego następcę byli były premier Chaban-Delmas i lider lewicy Francois Mitterrand. Giscard tym razem jednak postanowił wysunąć swoją kandydaturę. Nieoczekiwanie pomógł mu młody minister spraw wewnętrznych Jacques Chirac, który stanął na czele rokoszu, który odmówił poparcia Chabanowi i przeszedł na stronę Giscarda. W pierwszej turze Chaban znalazł się na trzecim miejscu, zaś w drugiej Giscard o włos pokonał Mitterranda. Spłacając swój dług polityczny, zaraz po objęciu urzędy nowy prezydent premierem mianował Chiraca.

W swojej polityce, jako prezydenta Giscard stawiał na zacieśnienie integracji europejskiej, polepszenie stosunków z USA a także przeprowadzenie licznych liberalnych reform (m.in. zezwolenie na prawo do przerywania ciąży). Giscard popierał też utrzymanie w kodeksie kary śmierci, a za jego prezydentury wykonano trzy wyroki śmierci (ostatni w 1977 roku), czyli w czasie, kiedy wszyscy sąsiedzi Francji już ją znieśli.

Już w roku 1975 zaczęły się kłopoty. Wtedy wybuchł kryzys gospodarczy, zaś w rok później podał się do dymisji premier Chirac, poróżniony z prezydentem. Nowym premierem Giscard mianował Raymonda Barre'a. W 1978 przekształcił swoich Niezależnych Republikanów w Unię na rzecz Demokracji Francuskiej. W tych też latach zaczął coraz bardziej interesować się sprawami militarnymi i polityki zagranicznej.

Warto też wspomnieć, że Giscard już od pierwszych chwil urzędowania przyjął nowy styl. Między innymi na uroczystość objęcia władzy założył marynarkę, a nie frak, i pieszo przyszedł do Pałacu Elizejskiego.

W 1981 roku ubiegał się o reelekcję. Jego rywalami byli Mitterrand i Chirac. Do drugiej tury przeszli prezydent i kandydat lewicy, jednakże o porażce Giscarda przesądził wówczas Chirac, który świadomie go nie poparł w drugiej turze.

[edytuj] Były prezydent (od 1981)

20 maja 1981, po siedmiu latach, Giscard przestał pełnić funkcję prezydenta. A że miał zaledwie (co jak na polityka nie jest wiekiem zaawansowanym) 55 lat, przeto nie zamierzał wycofywać się na emeryturę. Niedługo po opuszczeniu Eliseum został deputowanym. W latach 1986-2004 był przewodniczącym rady regionalnej Owernii.

Giscard był również w latach 1989-1993 i od 1997 deputowanym do Parlamentu Europejskiego. W 2001 roku został mianowany przewodniczącym Konwentu do spraw Przyszłości Europy, któremu zlecono opracowanie nowej konstytucji Unii Europejskiej. Po przegraniu wyborów regionalnych w marcu 2004 zrezygnował z polityki partyjnej i zajmuje się wyłącznie działalnością na forum europejskim. Obecnie jest też członkiem francuskiej rady konstytucyjnej i członkiem (od 2003) Académie française (co spotkało się z krytyką, jako że Giscard jest autorem tylko jednej powieści).

[edytuj] Rodzina

Giscard jest żonaty od 17 grudnia 1952 z Anne-Aymone Sauvage de Brantes, córka markiza de Brantes i jego żony, księżnej Aymone de Faucigny-Lucinge. Mają czworo dzieci. Giscard jest stryjem francuskiej artystki Aurore Giscard d'Estaing, która wyszła za amerykańskiego aktora Timothy Huttona.

[edytuj] Nota

Nawisko Valéry Giscard d'Estaing jest zazwyczaj skracane przez media francuskie do Giscard, albo wręcz do VGE. Nieoficjalnie mawia się też l'Ex, gdyż do ostatnich wyborów prezydenckich w 2007 roku był jedynym żyjącym byłym prezydentem Francji.

[edytuj] Niektóre pełnione funkcje

• 1962-1966 – Minister gospodarki i finansów.
• 1966-1974 – Przewodniczący Krajowej Federacji Niezależnych Republikanów
• 1969-1974 – Minister gospodarki i finansów.
• 1988-1996 – Lider UDF.
• 2001-2004 – Przewodniczący Konwentu Europejskiego.

Członkowie Prezydium Sejmu potępili "atak polityczny" na Niesiołowskiego

Członkowie Prezydium Sejmu potępili "atak polityczny" szefa PiS Jarosława Kaczyńskiego na wicemarszałka Stefana Niesiołowskiego. Sprzeciwił się marszałek Krzysztof Putra z PiS.

Tusk spotka się z Dalajlamą

Premier Donald Tusk spotka się jutro z Dalajlamą - dowiedziało się Radio TOK FM. Do rozmowy przywódców ma dojść tuż po południu w gdańskiej Filharmonii Bałtyckiej. Informację potwierdza Centrum Informacyjne Rządu.

Polscy pracownicy hotelu na Cyprze są pewni winy Karskiego i Zbonikowskiego

Polscy pracownicy z hotelu Le Meridien na Cyprze nie mają wątpliwości - to parlamentarzyści Karski i Zbonikowski są winni zepsucia dwóch pojazdów golfowych. Według nich właściciel jest zbyt bogatym człowiekiem, by szukać zarobku poprzez odszkodowanie.

Dalajlama: wiele zawdzięczam Polsce i Polakom

- Mało kto to wie, ale gdy w latach 50-tych znalazłem się na uchodźstwie poznałem dwoje wspaniałych Polaków. Byli dużo starsi ode mnie. Ta kobieta Polka była wtedy dla mnie jak przybrana matka, to dzięki niej zostałem wegetarianinem - opowiadał dziś w Gdańsku Dalajlama. Mówił też o wdzięczności za "Solidarność", Okrągły Stół i "polską determinację i siłę woli".

PO donosi do komisji etyki na J. Kaczyńskiego za "haniebne słowa" o Niesiołowskim

PO złożyła wniosek do sejmowej Komisji Etyki Poselskiej przeciwko prezesowi PiS Jarosławowi Kaczyńskiemu - poinformował szef klubu Platformy Zbigniew Chlebowski. Chodzi o wypowiedzi prezesa PiS o Stefanie Niesiołowskim (PO).

Politycy o wizycie prezydenta w Azji: była potrzebna

Oceny efektów azjatyckiej wyprawy prezydenta Lecha Kaczyńskiego są podzielone. Grzegorz Dolniak z PO uważa, że zabrakło konkretów, odmiennego zdania jest Mariusz Kamiński z PiS, który uważa, że prezydenckie wojaże zaprocentują w przyszłości. Takie wizyty są po prostu potrzebne - podsumowuje poseł Lewicy, Tadeusz Iwiński.

Nowy Targ: wybuch gazu, dwie osoby nie żyją

Dwie osoby zginęły, a trzy są ciężko ranne. To wynik zawalenia się domu jednorodzinnego przy ulicy Waksmundzkiej w Nowym Targu. Przyczyny wybuchu gazu nie są na razie znane.

Medyka: ''Mrówki'' zgromadziły się przed Urzędem Miasta

Około stu osób, tzw. mrówek, zebrało się przed Urzędem Miasta Przemyśla. Protestują przeciwko zmianom przepisów celnych, które pozwalają przenosić przez granicę tylko 40 sztuk papierosów.

Amnestia dla wszystkich, którzy unikali służby wojskowej

Zamknęliśmy 90-letni rozdział armii z przymusu - powiedział minister obrony narodowej Bogdan Klich. Dodał, że podpisany został rozkaz w sprawie uchylenia kart powołania. Dotyczyć będzie także tych, którzy mieli się stawić do poboru w ostatnich trzech dniach.

Gen. Sikorski nie został zastrzelony ani uduszony

Prezes IPN Janusz Kurtyka potwierdził, że gen. Władysław Sikorski zginął w katastrofie lotniczej. - W trakcie badań nie stwierdzono śladów, które by wskazywały, że generał został postrzelony bądź uduszony.