Wikipedysta:Loraine/brudnopis
Z Wikipedii
Monaster Jelecki w Czernihowie, zwany również Jelecko Uspieńskim (ukr. Єлецький Успенський монастир) — jeden z najważniejszych klasztorów Ukrainy, wybudowany w XI wieku.
Spis treści |
[edytuj] Cztery Ewangelie
Suwała: miały być ukazaniem ideału po okresie analizy, Zola nazywał je "marzeniami".
[edytuj] Historia
Według zapisów z licznych kronik ruskich monaster został ufundowany w połowie XI wieku przez księcia Światosława w celu wspierania ludowego kultu ikony Matki Boskiej, istniejącego w okolicach dzisiejszego klasztoru już wcześniej. XI i XII wiek były okresem szybkiego rozwoju monasteru. W wieku XIII został on w związku z tym przebudowany i rozbudowany, przyjmując obecny kształt. Wzniesiona została m.in. przyklasztorna cerkiew Uspieńska.
\w 1239
У 1239 році монголо-татари штурмом взяли Чернігів. Місто було спалено і пограбовано. Не минув цієї долі і Єлецький монастир. Він довгий час знаходився в запустінні. Про це свідчить той факт, що до кінця ⅩⅤ століття і сам Чернігів перебував у занепаді.
На початку ⅩⅥ століття Чернігів переходить під владу Москви. Є відомості, що давня обитель на той час відновлюється. її укріпили і в ній поселили московських іноків.
У 1611 році Чернігів спалив воєвода Горностай. Після цього ченці повернулися до Москви. Через 7 років місто підпадає під Польщу. Пошкоджений і залишений Успенський собор не витримує тиску часу. Спочатку впали бокові глави, а потім і центральний купол.
Після 1623 року Єлецький монастир відремонтували і передали уніатам. Найбільш відомим ігуменом монастиря того часу був Кирило Транквіліон-Ставровецький. У 1646 році він випустив першу в Чернігові друковану книгу «Перло многоцѣнное».
У 1649 році Чернігів було визволено від поляків і Єлецький монастир невдовзі знову стає православним. Серед його ігуменів були майбутній архієпископ Лазар Баранович, Феодосій Углицький та його спадкоємець архієпископ Іоанн Максимович — засновник Чернігівського колегіуму, Данило Туптало — відомий релігійний і церковний діяч, більше відомий як св. Дмитро Ростовський.
Чимало зробив для відродження обителі І. Галятовський. При ньому було реконструйовано Успенський собор, побудовані муровані келії, зведена трапезна Петропавловська церква. Він же створив у монастирі бібліотеку.
У ⅩⅧ столітті Єлецький Успенський монастир перетворюється у великого землевласника. Але указ імператриці Катерини Ⅱ поклав цьому кінець. У 1786 році до казни були передані кріпаки, які перебували у його власності, — 1256 чоловіків і 1169 жінок, 7 пекарень, 8 шинків, винокурня, 4 бані, 9 млинів, 4 поромні переправи та багато іншого майна. З того часу тут припинилось велике будівництво.
В кінці 1921 року Єлецький монастир було закрито, і тільки на початку 90-х років ⅩⅩ століття релігійне життя відновилось у ньому. Тут заснували жіночий монастир.
Як і інші монастирі, обитель на Єлецькій горі являла собою некрополь. В різні часи на її території були поховані великий князь Всеволод Святославович Трубчевський, полковник Леонтій Полуботок, генеральний обозний Василь Дунін-Борковський, губернатор Андрій Милорадович, полковник Яків Лизогуб та інші.
У товщі гори під садибою монастиря сховані великі підземелля. Відома легенда пов'язує їх початок з іменем Антонія Печерського, однак у 1892 році дослідниками Київського церковно-археологічного товариства була доведена повна безпідставність подібних тверджень.
Сьогодні підземелля Єлецького монастиря являють комплекс закладених цеглою підземних камер і переходів, що розміщуються кількома ярусами. До них додається підземна галерея довжиною 70 метрів, яка з'єднує Успенський собор і Петропавловську церкву.
За огорожею Єлецького монастиря на північ від нього піднімається великий земляний насип — всесвітньовідомий курган Чорна могила. Він насипаний у 60-их роках Ⅹ століття над похованням знатного воїна, як вважають більшість істориків, останнього чернігівського дохристиянського князя, який фігурує як князь Чорний. Крім Чорної могили, поруч з монастирем збереглися ще дві пам'ятки минулого: двоповерховий будинок колишнього чоловічого духовного училища, спорудженого у 1879 році, і тюремний замок, побудований у 1803—1806 роках на ділянці городу Єлецького монастиря магістратом, який придбав цю землю у 1803 році за 100 карбованців.
Єлецький Успенський монастир і Чорна могила входять до туристичного маршруту визначних пам'яток Чернігова.
[ред.] Будівлі
До складу архітектурного ансамблю Єлецького Успенського монастиря входять:
* Успенський собор — один з небагатьох зразків мурованої монументальної архітектури XII століття, в якому збереглись залишки стінопису часів Київської Русі; * Церква-усипальниця Якова Кіндратовича Лизогуба, 1689 року — збудована з південного боку Успенського собору на замовлення Юхима Лизогуба, сина полковника Я. К. Лизогуба. Згодом використовувалась як бібліотека і ризниця. Складається з 2-ох приміщень розділених тамбуром; * Надбрамна дзвіниця 1670—1675 років — найдавніша висотна споруда Чернігова, її висота
Wader Busch Breteuil Budynki w Barc
Lew Dawidowicz Trocki, wł. Lew Dawidowicz Bronstein (ur. 7 listopada 1879 w Janówce, zm. 21 sierpnia 1940) w Mexico City - rewolucjonista rosyjski pochodzenia żydowskiego, uczestnik rewolucji 1905 i 1917, jeden z twórców i przywódców Rosji Radzieckiej. Pierwszy radziecki komisarz ludowy spraw zagranicznych, a następnie komisarz spraw wojskowych i morskich, twórca Armii Czerwonej. Jeden z pierwszych członków radzieckiego Politbiura oraz prezydium, Kominternu.
Po śmierci Lenina przywódca Lewicowej Opozycji w ZSRR, toczył walkę z Józefem Stalinem o władzę w kraju i dalsze kierunki rozwoju Związku Radzieckiego. W 1927 został usunięty z Wszechzwiązkowej Komunistycznej Partii (bolszewików) i z Kominternu i zesłany do Ałma-Aty, rok później - wygnany z kraju. Przebywał na emigracji w Turcji, Francji, Norwegii i w Meksyku, pozostając aktywnym krytykiem stalinizmu z pozycji marksistowskich. W 1938 założył IV Międzynarodówkę; oparty na jego myśli politycznej trockizm stał się najpoważniejszym odłamem marksizmu krytycznym wobec ZSRR. W 1940 zginął w zamachu przeprowadzonym przez Ramona Mercadera na rozkaz Stalina.
[edytuj] Biografia
[edytuj] Dzieciństwo
Urodził się jako Lew (Lejba) Bronstein w Janówce koło Chersonia, na terenie dzisiejszej Ukrainy. Był piątym z ośmiorga (czworo zmarło w dzieciństwie) dzieci średniozamożnego żydowskiego chłopa Dawida Bronsteina (1847-1922) oraz jego żony Anny (zm. 1910). W rodzinnym domu Bronsteinów nie posługiwano się jidysz, ale mieszanką języków rosyjskiego i ukraińskiego; Bronsteinowie byli również zdeklarowanymi ateistami [1]. Przez pierwsze dziewięć lat życia Trocki nie opuszczał w ogóle rodzinnej Janówki [2]. Jako dziecko widział warunki pracy zatrudnianych przez ojca robotników rolnych, co wg niego, razem z ateizmem rodziców, miało istotny wpływ na ukształtowanie się jego przyszłego światopoglądu [3], chociaż sam w dzieciństwie nie doświadczył niedostatku będącego udziałem milionów chłopów rosyjskich [4]. Bronsteinom zależało na edukacji swoich dzieci; dziewięcioletni Lew przez krótki czas uczył się w lokalnej żydowskiej szkole, a następnie trafił do Szkoły Realnej Św. Piotra i Pawła w Odessie, jednej z lepszych szkół w południowej Rosji, gdzie zawsze należał do wyróżniających się uczniów [5].
[edytuj] Początek działalności rewolucyjnej
W 1896 Lew Bronstein musiał przenieść się do Nikołajewa, by zgodnie z zasadami nauki młodzieży żydowskiej ukończyć ostatni rok przed wstąpieniem na uniwersytet. Mieszkając u znajomych rodziców, których dwaj synowie sympatyzowali z ruchem narodnickim, tylko początkowo był całkowicie obojętny na politykę, planując studia matematyczne w Noworosyjsku [6]. Jak sam wspominał, któregoś dnia dał się jednak wciągnąć w dyskusję i w rezultacie sam dołączył do radykalnego ruchu [7]. Zaczął uczęszczać na spotkania rewolucyjnych kółek (których nie znał z Odessy) i kosztem nauki brać udział w debatach z marksistami, których w tym okresie ostro atakował, a ponadto, ku przerażeniu rodziców, zamieszkał z grupą przyjaciół i socjalistą Szwigowskim w samowystarczalnej komunie [8]. Wkrótce porzucił narodnictwo (do czego przyczyniła się jego późniejsza żona Aleksandra Sokołowska) i współtworzył oparty na ideach marksizmu Południoworosyjski Związek Robotniczy, używając pseudonimu Lwow. Był jednym z liderów organizacji, choć przyznawał się do swojego niewielkiego jeszcze poziomu wiedzy politycznej [9]. Grupa działała do 1898, kiedy Trocki i 200 innych członków grupy zostało aresztowanych. Uznany za prowodyra i ideowego przywódcę organizacji, Trocki został umieszczony w skrajnie niehigienicznych warunkach w izolowanej celi i dopiero za opłatą przeniesiony w zdrowsze miejsce, do więzienia w Odessie [10]. Łącznie przez dwa lata oczekiwał na proces sądowy, który w końcu się nie odbył; niemniej podejrzani otrzymali wyroki kilkuletniego zesłania administracyjnego [11]. W więzieniu Trocki na własną rękę poszerzał wiedzę filozoficzną, jak również ożenił się z Aleksandrą Sokołowską [12].
Na zesłaniu w Wiercholeńsku i Ust-Kut koło Irkucka [13] Trocki zarabiał jako dziennikarz gazety Przegląd Wschodni, używając pseudonimu Antid Oto [14], gdzie pisał głównie o literaturze. Jego niezwykła płodność pisarska oraz coraz solidniejszy światopogląd marksistowski sprawiły, że został dostrzeżony przez Krzyżanowskiego, agenta Lenina, który ułatwił mu ucieczkę z Syberii [15].
Taniec wampirów (oryg.niem. Tanz der Vampire) - musical oparty na filmie Romana Polańskiego [[Nieustraszeni pogromcy wampirów]] z 1967. Część utworów z musicalu została napisana przez Steinmana na potrzeby jego wcześniejszych projektów. Utwór Totale Finsternis wykonywała wcześniej Bonnie Tyler jako Total eclipse of the Heart, natomiast Die unstillbare Gier wykorzystuje melodię piosenki Objects in the Rear View Mirror May Appear Closer Than They Arez Bat Out of Hell II.
Trotsky escaped from Siberia in the summer of 1902. It is said he adopted the name of a jailer of the Odessa prison in which he had earlier been held,[6] and this became his primary revolutionary pseudonym. Once abroad, he moved to London to join Georgy Plekhanov, Vladimir Lenin, Julius Martov and other editors of Iskra. Under the pen name Pero ("feather" or "pen" in Russian), Trotsky soon became one of the paper's leading authors.
Unknown to Trotsky, the six editors of Iskra were evenly split between the "old guard" led by Plekhanov and the "new guard" led by Lenin and Martov. Not only were Plekhanov's supporters older (in their 40s and 50s), but they had also spent the previous 20 years in European exile together. Members of the new guard were in their early 30s and had only recently come from Russia. Lenin, who was trying to establish a permanent majority against Plekhanov within Iskra, expected Trotsky, then 23, to side with the new guard and wrote in March 1903:[7]
I suggest to all the members of the editorial board that they co-opt 'Pero' as a member of the board on the same basis as other members. [...] We very much need a seventh member, both as a convenience in voting (six being an even number), and as an addition to our forces. 'Pero' has been contributing to every issue for several months now; he works in general most energetically for the Iskra; he gives lectures (in which he has been very successful). In the section of articles and notes on the events of the day, he will not only be very useful, but absolutely necessary. Unquestionably a man of rare abilities, he has conviction and energy, and he will go much farther.
Due to Plekhanov's opposition, Trotsky did not become a full member of the board, but from then on participated in its meetings in an advisory capacity, which earned him Plekhanov's enmity.
In late 1902, Trotsky met Natalia Sedova, who soon became his companion and, from 1903 until his death, his wife. They had two children together, Lev Sedov (b. 1906) and Sergei Sedov (b. 1908). As Trotsky later explained,[8] after the 1917 revolution:
In order not to oblige my sons to change their name, I, for "citizenship" requirements, took on the name of my wife.
But the name change remained a technicality and he never used the name "Sedov" either privately or publicly. Natalia Sedova sometimes signed her name "Sedova-Trotskaya". Trotsky and his first wife, Aleksandra Sokolovskaya, maintained a friendly relationship until she disappeared in 1935 during the Great Purges.
[edit]
- http://pl.wikipedia.org/wiki/Wikipedia:Szablony/Dyskusje
- http://fr.wikipedia.org/wiki/Portail:Paris
- http://en.wikipedia.org/wiki/Fiorenza_Cedolins
http://en.wikipedia.org/wiki/Sergejus_Larinas
- http://fr.wikipedia.org/wiki/%C3%89glise_de_la_Madeleine
- http://fr.wikipedia.org/wiki/Cat%C3%A9gorie:%C3%89glise_fran%C3%A7aise_par_d%C3%A9partement
- http://fr.wikipedia.org/wiki/Cat%C3%A9gorie:Abbaye_fran%C3%A7aise
- http://fr.wikipedia.org/wiki/Cat%C3%A9gorie:Cimeti%C3%A8re_en_France
- http://fr.wikipedia.org/wiki/%C3%89glises_fortifi%C3%A9es_de_Thi%C3%A9rache
| Dziwisz: Modlę się o spokój duszy Aleksego II |
Wiadomość o śmierci Aleksego II, 15. prawosławnego patriarchy Moskwy i Wszechrusi głęboko poruszyła metropopolitę krakowskiego, kardynała Stanisława Dziwisza. W wypowiedzi dla Informacyjnej Agencji Radiowej wieloletni sekretarz Jana Pawła II powiedział, że modli się o spokój duszy Aleksego II i dzieli żałobę z - bliskim katolikom - Kościołem Prawosławnym. |
| Wizyta prezydenta w Azji skrócona, odwołano przyjęcie |
Lech Kaczyński wróci do Polski wcześniej niż początkowo planowano. Polski prezydent miał wydać w sobotę przyjęcie w hotelu w Seulu. Jednak impreza została odwołana i w sobotę przed północą polska delegacja będzie już w kraju. |
| Nobliści zakorkują Gdańsk |
Obchody 25. rocznicy otrzymania Pokojowej Nagrody Nobla przez Lecha Wałęsę to wielka uroczystość z udziałem zagranicznych gości takich jak Dalajlama czy prezydent Francji. Jednak mieszkańcy Gdańska lepiej zrobią zostając w domach, lub przynajmniej nie wsiadając do samochodów. Miasto będzie sparaliżowane. |
| Sejm przeciw odwołaniu Komorowskiego |
Sejm odrzucił wniosek PiS-u o odwołanie Bronisława Komorowskiego z funkcji marszałka Sejmu. Komorowski powiedział chwilę potem, że choć Sejm nie poparł PiS-u, to wniosek, debata i głosowanie to dla niego cenne doświadczenie: - Nauczyło mnie to, że trzeba miarkować także to, co chce się wyrazić językiem ironii - stwierdził. - Dziękuję wszystkim - zakończył. |
| Dalajlama już wylądował w Gdańsku |
Na gdańskim lotnisku wylądował Dalajlama. Na lotnisku witał go prezydent Gdańska, który zaraz po tym udzielał mediom wywiadów ubrany w dopiero co otrzymany tradycyjny szal. Dalajlama XIV Przyleciał prywatnym samolotem i w policyjnym konwoju odjechał z lotniska - relacjonował reporter TOK FM. |
| A co mnie jakiś barman na Cyprze obchodzi? |
Tymi słowami Jacek Kurski skomentował doniesienia Polaka, pracującego w hotelu na Cyprze, o pijanych dwóch posłach PiS, którzy zniszczyli hotelowe wózki golfowe. Kurski zapewnił też o swoim poparciu dla kolegów i porównał całą sprawę do swojego niedawnego drogowego wybryku, czyli "rzekomej afery, która podnieciła tabloidy". |
| Lądowanie z turbulencjami: Lech Kaczyński przybył do Seulu |
Prezydent RP Lech Kaczyński przybył około godz. 5.50 rano czasu polskiego do Seulu. Wizyta w Korei Południowej ma charakter oficjalny i kończy trwającą od niedzieli podróż prezydenta po Azji. |
| Marcinkiewicz na Platformie do Strasburga |
Były premier Kazimierz Marcinkiewicz na pierwszym miejscu warszawskiej listy PO do Parlamentu Europejskiego. Taki wariant rozważają liderzy partii - dowiedziała się „Gazeta” |
| Dalajlama w Polsce |
Dziś początek wizyty XIV Dalajlamy, duchowego i politycznego przywódcy Tybetańczyków, laureata Pokojowej Nagrody Nobla i jednego z największych żyjących autorytetów moralnych. |
| Człowiek, mnich, dalajlama |
Dla Zachodu XIV Dalajlama Tenzjin Gjaco jest laureatem Pokojowej Nagrody Nobla, współczesnym Gandhim, moralnym autorytetem konsekwentnie głoszącym ideę miłości, szacunku i odpowiedzialności za wszystkie żywe istoty i za całą Ziemię. |
