Janusz Korwin-Mikke

Z Wikipedii

Janusz Korwin-Mikke
Data i miejsce urodzenia	27 października 1942 Warszawa
Prezes Unii Polityki Realnej
Okres urzędowania	od 1990 do 1997
Przynależność polityczna	Unia Polityki Realnej
Następca	Stanisław Michalkiewicz
Prezes Unii Polityki Realnej
Okres urzędowania	od 1999 do 2002
Poprzednik	Stanisław Michalkiewicz
Następca	Stanisław Wojtera
Poseł I kadencji Sejmu
Przynależność polityczna	Unia Polityki Realnej
Okres urzędowania	od 25 listopada 1991 do 31 maja 1993
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach
Strona domowa

Janusz Ryszard Korwin-Mikke (ur. 27 października 1942 w Warszawie) – polski publicysta i polityk, poseł na Sejm I kadencji, były prezes Unii Polityki Realnej.

Monarchista, Mistrz Krajowy w brydżu, laureat Nagrody Kisiela w 1990, członek honorowy Klubu Zachowawczo-Monarchistycznego, założyciel Fundacji Indywidualnego Kształcenia.

Spis treści 1 Życiorys 1.1 Młodość i wykształcenie 1.2 Działalność publiczna w PRL 1.3 Działalność publiczna w III RP 1.3.1 Wybory prezydenckie 1.3.2 Po wyborach w 2005 2 Działalność publicystyczna 3 Życie prywatne 4 Przypisy 5 Źródła 6 Linki zewnętrzne

[edytuj] Życiorys

[edytuj] Młodość i wykształcenie

Po śmierci matki podczas powstania warszawskiego, jego wychowaniem zajęła się babcia, a następnie macocha. Uczył się w VI Liceum Ogólnokształcącym im. Tadeusza Reytana w Warszawie. Maturę zdał w 1959, po czym rozpoczął studia na Wydziale Matematyki Uniwersytetu Warszawskiego. Później studiował także prawo, socjologię, psychologię i filozofię na Wydziale Filozofii. W 1965 w trakcie studiów został aresztowany. W marcu 1968 w związku z udziałem w protestach studenckich został powtórnie aresztowany (przetrzymywany w areszcie do lipca 1968) i relegowany z uczelni. W latach 1969-1974 był pracownikiem naukowym – najpierw w Instytucie Transportu Samochodowego, następnie na Uniwersytecie Warszawskim. W 1970 uzyskał eksternistycznie tytuł zawodowy magistra filozofii, pozostałych kierunków studiów nie dokończył. Jako stypendysta wyjechał w 1977 na pół roku do Paryża.

[edytuj] Działalność publiczna w PRL

W latach 1962-1982 należał do Stronnictwa Demokratycznego, z którego wystąpił w okresie stanu wojennego.

Po powrocie z Paryża w 1978 założył "Officynę Liberałów" (wydawnictwo drugiego obiegu) oraz prywatne seminarium "Prawica, Liberalizm, Konserwatyzm". Uczestniczył w strajku stoczniowców szczecińskich w Sierpniu 1980, następnie był doradcą NSZZ Rzemieślników Indywidualnych "Solidarność". W marcu 1982 został internowany w Białołęce na cztery miesiące. W 1984 założył wraz ze Stefanem Kisielewskim Partię Liberałów "Prawica". W 1987 został prezesem nowo powstałego Ruchu Polityki Realnej (w 1989 przekształconego w Unię Polityki Realnej).

[edytuj] Działalność publiczna w III RP

W 1990 założył tygodnik "Najwyższy Czas!", którego wydawcą był do października 2007 i w którym publikuje swoje felietony. Działał w Komitecie Obywatelskim przy Lechu Wałęsie. W 1990 nie zdołał zebrać wymaganej liczby podpisów poparcia, by wystartować w wyborach prezydenckich. Sprawa jego kandydatury spowodowała rozłam w RPR i przyczyniła się do utworzenia nowego ugrupowania – Konserwatywno-Liberalnej Partii Unia Polityki Realnej, którą kierował do 1997. W 1999 ponownie objął tę funkcję, ustępując tym razem ze stanowiska w 2002.

Był posłem na Sejm I kadencji, w trakcie której zainicjował uchwałę lustracyjnej zakończoną realizacją tzw. "Listy Macierewicza". Bez powodzenia kandydował w kolejnych wyborach parlamentarnych w 1993, 1997 i 2001, w wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2004 i kilkakrotnie w wyborach uzupełniających do Senatu w różnych okręgach wyborczych. M.in. w kwietniu 2004 w okręgu wrocławskim przy niskiej frekwencji (ok. 7%) uzyskał 18% głosów .

W 2005 założył Platformę Janusza Korwin-Mikke, do której to partii jednak nie wstąpił, a z której listy w tym samym roku kandydował po raz kolejny do Sejmu w okręgu warszawskim, uzyskując 19 246 głosów.

[edytuj] Wybory prezydenckie

Trzykrotnie kandydował na urząd prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej. W 1995 i 2000 z ramienia UPR, w 2005 jako kandydat Platformy JKM z poparciem UPR.

Rok wyborów	Liczba głosów	Poparcie (%)	Miejsce w wyborach
1995	428 969	2,40%	8.
2000	252 499	1,43%	6.
2005	214 116	1,43%	6.

[edytuj] Po wyborach w 2005

Po przegranych wyborach parlamentarnych i prezydenckich ogłosił rozstanie z polityką. Rok później zdecydował się jednak na start w wyborach samorządowych jako kandydat na prezydenta miasta stołecznego Warszawa. Wybory przegrał, zajmując 4. miejsce za Kazimierzem Marcinkiewiczem, Hanną Gronkiewicz-Waltz i Markiem Borowskim z wynikiem 2,26% (9628 głosów). Kandydował w tych wyborach bez powodzenia także do sejmiku mazowieckiego, a w maju 2007 w przedterminowych wyborach wojewódzkich na Podlasiu.

W przedterminowych wyborach parlamentarnych w 2007 bezskutecznie ubiegał się o mandat poselski z pierwszego miejsca na liście Ligi Polskich Rodzin w okręgu gdańskim w ramach porozumienia LPR, UPR i Prawicy Rzeczypospolitej pod nazwą Liga Prawicy Rzeczypospolitej. Zdobył 3640 głosów.

W trybie wyborczym wygrał sprawę z Zygmuntem Wrzodakiem, który zarzucił mu popieranie aborcji^[1]. Również w trybie wyborczym został pozwany przez Partię Kobiet, za nazwanie jej "partią ekshibicjonistek", Sąd Apelacyjny w Warszawie rozstrzygnął sprawę na jego korzyść^[2].

7 listopada 2007 założył Fundację Indywidualnego Kształcenia, której celem statutowym jest kształcenie osób niepełnosprawnych fizycznie w sportach umysłowych^[3].

[edytuj] Działalność publicystyczna

Jest autorem licznych kontrowersyjnych i skandalizujących artykułów i felietonów o tematyce społeczno-ekonomicznej. Teksty te są publikowane w tygodnikach "Najwyższy Czas!" i "Angora", na blogach oraz okazyjnie w innych tytułach prasowych. Prowadzi także rozmowy na antenie TV Biznes. Napisał wraz z mistrzem świata, Andrzejem Macieszczakiem, cztery książki o brydżu; pod poprzednim nazwiskiem Janusz Mikke; jego publikowane w latach 70. w miesięczniku "Brydż" felietony ukazały się w zbiorze pt. Pewnego razu....

• Publicystyka:
  • Kto tu dymi?, 2007
  • Wolność do trzymania za mordę, 2007 – zbiór wydany przez wydawnictwo Red Horse Sp. z o.o. zawierający felietony opublikowane w "Angorze", "Najwyższym Czasie", "Temi" i "Dzienniku Polskim"
  • Nerwy puściły, czyli kupa wariatów, 2007
  • Naprawić Polskę? No problem!, 2004 – zbiór felietonów publikowanych na przestrzeni lat w polskiej prasie
  • Podatki, czyli rzecz o grabieży, 2004
  • Dekadencja, 2002
  • Ekonomikka, 2001
  • Rok 2007, 2001
  • Niebezpieczne ubezpieczenia, 2000
  • U progu wolności, 1995
  • Wizja parlamentu w nowej konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, 1994
  • "Rząd rżnie głupa" – czyli mowy sejmowe, 1993
  • Prowokacja?, 1991
  • Nie tylko o Żydach, 1991
  • Vademecum ojca, 1991 – zbiór esejów wydany w postaci książkowej nakładem wydawnictwa Watra (ISBN 8322503459); autorem ilustracji do tej publikacji jest rysownik Szymon Kobyliński
  • Ratujmy państwo, 1990
  • Liberum veto, 1986
  • JK-M vs. NN, 1985
  • Jakich wyborów nie chcemy, 1985
  • Historia i zmiana, 1982
  • Zastanawiająca tęsknota, 1982
  • Do dołu nogami, 1981
  • Dramat - czy szansa? 1980
  • Gospodarka po sierpniu 1980 czyli Co proponuje P. Józef Pińkowski, 1980
  • Ubezpieczenia, 1980

• Książki o tematyce brydżowej:
  • Pewnego razu..., 1993
  • Brydż sportowy, 1989
  • Quizy brydżowe, 1987
  • Brydż dla początkujących, 1980
  • Bez impasu, 1980
  • Brydż, 1976

[edytuj] Życie prywatne

Dwukrotnie żonaty. Ma sześcioro dzieci. Pierwszy raz ożenił się w 1965 (z Ewą Mieczkowską). Z tego małżeństwa pochodzi dwóch synów: Ryszard (ur. 1968) i Krzysztof (ur. 1971). Po śmierci Ewy poślubił Małgorzatę Szmit. Z małżeństwa tego narodziło się troje dzieci: Kacper (ur. 1974), Jacek (ur. 1977) i Zuzanna (ur. 1982). Ma jeszcze córkę imieniem Korynna (ur. 1983).

Przypisy

[edytuj] Źródła

• Biografia na stronie UPR

[edytuj] Linki zewnętrzne

• Blog o tematyce gospodarczej

Marcinkiewicz na Platformie do Strasburga

Były premier Kazimierz Marcinkiewicz na pierwszym miejscu warszawskiej listy PO do Parlamentu Europejskiego. Taki wariant rozważają liderzy partii - dowiedziała się „Gazeta”

Dalajlama w Polsce

Dziś początek wizyty XIV Dalajlamy, duchowego i politycznego przywódcy Tybetańczyków, laureata Pokojowej Nagrody Nobla i jednego z największych żyjących autorytetów moralnych.

Człowiek, mnich, dalajlama

Dla Zachodu XIV Dalajlama Tenzjin Gjaco jest laureatem Pokojowej Nagrody Nobla, współczesnym Gandhim, moralnym autorytetem konsekwentnie głoszącym ideę miłości, szacunku i odpowiedzialności za wszystkie żywe istoty i za całą Ziemię.

"Żeby móc tak mówić, trzeba być nieskazitelnym bohaterem"

- Żeby używać takich słów, trzeba mieć autorytet, który mają postacie pomnikowe. Trzeba być nieskazitelnym bohaterem - tak Radosław Sikorski skomentował wypowiedź prezesa PiS. Jarosław Kaczyński stwierdził dziś, że "13-letnie dziewczynki wytrzymywały tortury gestapo, a Niesiołowski sypał".

Lech Wałęsa o UE: Ja, rewolucjonista trochę tu porozrabiam

W Brukseli odbyło się dziś pierwsze spotkanie grupy refleksji w sprawie przyszłości Unii Europejskiej. Uczestniczący w nim Lech Wałęsa zapowiedział, że jako "stary rewolucjonista" będzie zadawał prowokacyjne pytania i "jeśli go nie wyrzucą, to trochę porozrabia".

Dalajlama: Uczę się polskiej determinacji i siły woli

Określenie "Polska" towarzyszy mi od dzieciństwa; kiedy tylko tu jestem uczę się polskiej determinacji i siły woli - mówił w wywiadzie dla radiowej "Jedynki" Dalajlama XIV. Jutro duchowy przywódca Tybetańczyków przyjeżdża do Polski.

Bondaryk: Otrzymałem od PTC ok. 450 tys. zł

Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego Krzysztof Bondaryk wydał w czwartek oświadczenie. Poinformował w nim, że wysokość uzyskanych przez niego świadczeń od spółki PTC z tytułu zakazu konkurencji, nagrody rocznej i ekwiwalentu za urlop wyniosła ok. 450 tys. zł.

Klich: Jutro decyzja w sprawie unikających poboru

- Jutro będzie wydana odpowiednia decyzja, która rozwiąże ten problem - odpowiedział minister obrony Bogdan Klich na pytanie co, w związku z zakończeniem poboru do wojska stanie się z osobami unikającymi służby wojskowej.

Radni PO chcą zmienić nazwę pl. Defilad

Skansen PRL-u w centrum Warszawy ma szansę zmienić nazwę na bardziej romantyczną. Radni Platformy Obywatelskiej chcą przemianować pl. Defilad na pl. Fryderyka Chopina. Klub PiS jest tym pomysłem zachwycony.

Zuchwały napad na bank

Dwóch mężczyzn w kominiarkach w środku dnia sterroryzowało kasjerkę banku i uciekło z pieniędzmi.